In die mitologie van die heidene word Momus, die god wat fout vind, voorgestel as iemand wat Vulcanus verwyt het. Vulcanus het die mens uit klei gemaak, maar volgens Momus het hy ’n fout gemaak: Hy moes ’n venster in die mens se bors gesit het, sodat alles wat daar binne gedoen of gedink word, maklik aan die lig gebring kon word.
Ons gelowiges stem egter nie met Momus saam nie. Ons is ook nie soos iemand wat begeer dat daar ’n venster in sy bors moet wees sodat almal sy hart kan sien nie. As ons so ’n venster gehad het, sou ons waarskynlik vir luike gebid het — en dit styf toegemaak het.
Want ons harte bevat dinge wat ons nie noodwendig vir ander mense wil wys nie: gedagtes, motiewe, vrese, begeertes, teleurstellings en selfs sondes wat ons diep binne-in ons wegsteek.
Maar Psalm 139 bring ons voor ’n belangrike waarheid: Al het ons nie ’n venster in ons bors waardeur ander mense kan kyk nie, die alomteenwoordige God het nie een nodig nie. Hy ken ons hart. Hy sien wat vir ander verborge bly.
Daarom bid Dawid:
“Deurgrond my, o God, en ken my hart; toets my en ken my gedagtes. Kyk of daar by my ’n weg van smart is, en lei my op die ewige weg.” Psalm 139:23–24
Dawid vra eintlik: “Here, maak die luike oop.” Nie omdat God nog iets van hom moet ontdek nie, maar omdat Dawid bereid is om homself eerlik voor God te stel.
So berei ons, ons ook voor vir die Nagmaalviering. Die Nagmaal is meer as ’n tradisie of ’n geleentheid om saam aan tafel te sit. Dit is ’n uitnodiging om stil te word voor God en ons eie harte te ondersoek.
Die vraag is nie: *Kan God sien wat in my hart is? *Hy kan.
Die vraag is: Is ek bereid om Hóm toe te laat om dit aan my te wys — sodat ek my kan bekeer?
Mag ons met oop harte na die Nagmaal kom: bereid om te bely, te ontvang, te vergewe en opnuut die genade van Christus te omhels.
“Here, ondersoek my. Wys my. Reinig my. En lei my op die ewige weg.”
Ds. Maarten