Kategorie: Predikante Skryf (Page 1 of 40)

 Met die milde reën wat ons oral oor ontvang het die laaste maand of twee, is dit opmerklik hoeveel invloed die weer op die gemoed van mense het. Sommige saaiboere is moedeloos van al die water, wat die oeste op die land bederf. Die veeboere is dankbaar vir goeie weiding vooruitsigte, maar daar is nuwe siektes wat weer opvlam. Mense se besighede word geraak, buite aktiwiteite word beperk, en in sommige gebiede kom daar geweldige skade. 

Vir ‘n oomblik besef ‘n mens hoe dit moes wees in die tyd van Noag, toe die reën nie ophou nie. Toe die water aanhou styg. As mense probeer plan maak om hulle huisraad en besittings van die water te red. Dink uself in watter geweldige en vreesaanjaende verskrikking dit moet wees. Om die wêreld rondom jou te sien verdrink. Slegs die wat in die ark was, is gered. Christus is die ark van ons verlossing. Hy alleen is die Een waarin ons kan skuil, ‘n veilige Rots. 

Daar is egter ‘n tweede beeld van water, waaraan Psalm 114 ons herinner. Daarvan word beskryf hoe die water gevlug het. Die see het gevlug, die Jordaanrivier het terug gedeins. Voor die aangesig van God word die watervloede diensbaar. Die natuurkragte is gehoorsaam aan die Woord van God. Maar daardie selfde natuur elemente is simbole wat heenwys na God se oordeel en genade. 

Die vloed wat die beeld van die doop, net so ook die Rooisee en die Jordaan. Israel is gedoop deur die water, is gered deur die water heen. Christus self leer ons dat Hy die Water van die lewe is. Elkeen wat Hom drink, strome lewende water sal uit hul binneste vloei.

 Laat ons dan ook in hierdie tyd besef hoe God deur die natuur ons herinner aan sy genade en oordeel. Aan sy liefde en trou, en bo dit alles, ons verlossing. 

Lourens (vdm) 

 Die verhouding tussen kerk en staat was deur die geskiedenis dikwels ’n bron van spanning. Wanneer die staat beheer oor die kerk uitoefen, ontstaan die gevaar dat die kerk se geestelike roeping ondergeskik raak aan politieke belange. 

In die Bybel sien ons dat die kerk geroep is om aan God gehoorsaam te wees bo mense (Handelinge 5:29). Die kerk se taak is om die evangelie van Jesus Christus suiwer te verkondig, dissipels te maak en as sout en lig in die wêreld te leef. 

Wanneer die staat egter probeer om die inhoud van prediking, leerstellings of kerklike praktyke te bepaal, word hierdie roeping bedreig. 

Die geskiedenis toon verskeie voorbeelde waar staatsbeheer tot verval gelei het. Waar die kerk afhanklik raak van politieke mag of finansiële steun, verloor dit maklik sy profetiese stem. In plaas daarvan om die staat te vermaan, begin dit om die staat te behaag. 

Dit beteken egter nie dat die kerk en staat geen verhouding moet hê nie. Die staat is deur God ingestel om orde en geregtigheid te handhaaf (Romeine 13). Die kerk behoort dus die staat te respekteer en vir owerhede te bid. Tog moet daar ’n duidelike onderskeid bly: die staat regeer oor burgerlike sake, maar Christus is die enigste Hoof van die kerk. 

’n Gesonde samelewing vereis dat die kerk vry moet wees om God se Woord te verkondig, selfs wanneer dit teen die staat se wil ingaan. Waar hierdie vryheid ontbreek, word nie net die kerk benadeel nie, maar ook die samelewing as geheel. 

Tans word daar gepoog om wetgewing in ons land in te voer wat die gesag en selfstandigheid van kerke aan bande sal lê. Ons kerkverband het daarom met die owerheid hieroor gekorrespondeer en die brief word aan u almal versprei vir ernstige kennisname en voortdurende voorbidding. 

Ds. Maarten 

 (Lees bl 8 in ons nuusbrief na die dringende brief van die GKSA se Deputate Owerheid oor moontlike wetgewing wat die staat beheer oor kerke gee.) 

 Hoe bekend is jy met die satan se planne om die kerk van Christus te vernietig? Ons weet tog so goed uit Efesiërs 6 dat ons stryd nie teen vlees en bloed is nie, dat ons die wapenrusting van die geloof moet opneem. 

Tog is daar baie Christene, veral in die modern era, wat naïef is oor geloof. Geloof is vir hulle iets wat “lekker” is en jou laat goed voel. Dit moenie iets wees wat moeite vereis nie! Vir die meeste moderne Christene is die ongereelde lees van die Bybel en ‘n skiet gebed genoegsaam vir hulle geestelike groei en sekerheid. Ons lewe is so besig, en tyd is so min, daarom is die bietjie tyd wat jy afstaan aan jou geloof ‘n bewys dat jy tog gered sal word. 

Miskien is dit waar dat ons leef in ‘n tyd waarin ons so min as moontlik hoef te doen vir ons verlossing. Ons leef die heeltyd met die gedagte, om net die noodsaaklikste te verrig. Wat is die minste wat jy hoef te doen om darem nog steeds die hemel te maak? 

Dit is asof ons gewete nie meer geprikkel word of dat ons skuldig voel as jy nie jou lewe aan Christus oorgee om alles in Hom en Deur Hom en Tot Hom te doen nie. Ons leef immers ‘n tyd van verbruikers mentaliteit. Mense sien hulleself nie as lede van die liggaam van Christus nie, maar eerder in ‘n lidmaatskap wat gedien en bedien moet word. 

As jy leef om net die nodigste te doen vir jou geloof, hoe sal jy tog weet wat is die aanslag om jou van die geloof te ontwortel of te beroof. Die apostel Paulus skryf juis daaroor in die 2de Korintiër brief in hoofstuk 2 as hy vermeld dat hulle nie onbekend is met die planne van die satan nie. 

Dit laat ‘n mens tog vra: wat is jou strategie teen die sonde en die satan? Het jy ‘n plan? Baie maal leef jy maar net elke dag met jou fokus op wat jy in die lewe moet verrig om te oorleef. 

Dit maak ‘n boekie soos die van Thomas Brooks so kosbaar, want hy skryf oor Precious remedies against satan’s devices, of William Bridge se Lifting up of the downcast. 

Laat ons nie onkant betrap word met die bedrieglike planne van die satan nie, laat ons nie verstrengel raak in die web van sorge van die lewe, dat ons vergeet wat ware vryheid in Christus vir ons beteken nie… 

Christus gee tog vir ons kosbare remedies en oplossings vir elke bose plan. Mag ons in die geloof volhard en ons lewe daaraan toewy om die wedloop te voltooi en die geloof te behou! 

Lourens (vdm) 

Die term Koningskinders is al sinoniem met evangelisasie in die GKSA. Dit staan elke gemeente vry om self die geleentheid aan te gryp om op so ‘n besondere wyse kinders uit ons gemeenskap geleenthede te bied wat nie altyd moontlik is nie. 

Die inisiatief het in die 1980’s begin toe ds. Lammert Stavast sommer ‘n kombi vol kinders gelaai het en met hulle see toe gery het. Stelselmatig het die behoefte gegroei veral vir kinders wie se huise nie kerklik gebonde is nie, en al hoe meer gemeentes het die “patent” gebruik vir kinder-evangelisasie. 

In my matriekjaar het ons gemeente in Pietersburg-Noord die eerste keer ‘n kamp gehou. Dit het my lewe drasties verander. My oë het oopgegaan vir die geestelik nood in ons gemeenskap en selfs eie buurt. Ek het ook betrokke geraak by die koningskinders in Cachet-gemeente tydens my studentejare. Daar was ook kampe wat ek help aanbied het in Ellisras en Potgietersrus. Later saam met sewe gemeentes in die Bosveld streek. 

Ons het ook kampe gehou in Hoedspruit en Kimberley, en so ook hier in Centurion. Die nood bly oral dieselfde, die verlange na die suiwere evangelie van Christus wat sondaars red. 

Dit maak hierdie woordjie so uniek, Koningskinders, want dit is nie net vir kinders aan wie die evangelie verkondig word nie. Elke kind van ons hemelse Vader is ‘n kind van die Koning. Ook ek en jy is Koningskinders. 

Kyk watter groot liefde God aan ons bewys het, dat Hy ons sy kinders noem! 

Dit is ‘n voorreg en seën om ‘n kind van die Koning te mag wees. Ons wat natuurlik kinders van die sonde was, word nou kinders van God gemaak. Deur sy liefde maak Hy ons sy kinders. Hy neem ons aan sodat ons egte kinders mag wees. En ons moet dit ook wees. Maar kinders van die Koning maak jou ook ‘n prins en prinses. Dit is ‘n wonderlike eretitel en status, en tog ook nie. Want ‘n prins en prinses wat nie hulle ereplek waardig is nie, bring die Koning in onguns. 

Watter voorreg geniet ons tog om kinders van God genoem te word. Mag ons ook met die Nagmaal sien hoe kosbaar dit is, om saam met ons Here Jesus te deel in die wonderlike gawe as Koningskinders. 

Lourens (vdm)

Tydens ons weeklikse Bybelstudie van Matteus het ons weereens besef dat die kinders aan die Here behoort. Psalm 127 stel duidelik dat hulle “geskenke van die Here” is. Kinders word aan ouers toevertrou om hulle op te voed vir die Koning en die lewe in sy koninkryk. Jesus beveel in Matteus 19 dat ons die kinders nie moet verhinder nie. 

Volgens die ouers se belofte by die doop neem ons die verantwoordelik op om hierdie kinders nie net kos te gee nie, maar hulle na die Here toe te bring. Dit geskied dan juis in die huisgodsdiens wat daagliks aan die huistafel moet plaasvind. Hierin moet ons as ouers weer ernstig ons verantwoordelikheid verstaan en nakom. Ons moet ook ons kinders nie verhinder om kerk toe te kom of die katkisasie by te woon nie. Soos ‘n bouer wat steen vir steen aan ‘n huis bou, so sal ook ons taak en verbondsplig dag na dag bydra tot die geloofgroei en -opbou van ons kinders wat aan ons toevertrou is. 

Ons het nogal die gewoonte aangeleer om kinders tydens ons nagmaaldienste tuis te laat bly. So gebeur dit soms dat daar kinders in die belydenisklas beland wat nog byna nooit self ‘n nagmaalviering gesien of beleef het nie. Kinders deel indirek reeds in die seën van die sakramente deur net in die eredienste teenwoordig te wees. As ouers kan uself betrokke raak by die reël van aksies vir ons gemeente se kinders en seker maak dat jou kinders daaraan deelneem en hulle so leer om verantwoordelikheid te neem vir hulle lidmaatskap as dooplidmate. 

So hoor ons Jesaja wat voor die Here verskyn en eintlik bid dat die Here se kinders seën: “Hier is ek en die kinders wat die Here my gegee het” (Jes 8:18). So kom ons as huisgesinne Sondae na die eredienste onder die seënende hand van die Here, om weer in die week uit sy seën te lewe. Daarom sê Jesus vir sy dissipels as hulle die kinders wil wegstuur: … “verhinder hulle nie om na my toe te kom nie, want aan hulle behoort die koninkryk van die hemele” (Mt19:14). 

Ds Maarten

Ons almal is goed bekend met die naam Dirk Postma. Ons weet van Rustenburg in 1859 waar die “doppers” onder ‘n seringboom begin bymekaar kom het. Ons weet van Postmasburg, wat na hom vernoem is, en Burgersdorp waar die teologiese opleiding begin het.

Tog is daar bitter min mense wat enige van sy boeke of preke besit, en bykans niemand weet wat hy geskryf het nie. Gevolglik wys ek u graag op ‘n besondere boekie, die enigste “werkie” wat hy self in 1875 saamgestel het, en ‘n dogmatiek wat gedien het as katkisasie vir die opleiding van predikante en natuurlik katkisasie vir lidmate.

Die boekie se naam is Mijne Handleiding voor de Godgeleerdheid volgens de Kern van Aegidius Francken. Postma het die boekie saamgestel soos die Kategismus in ‘n vraag en antwoord wyse, met 33 hoofstukke. Dit is egter die begin wat baie besonders is.

“Hoofstuk 1. Oor Kennis van God uit die Natuur.

Vr. 1. Waarin bestaat ons hoogste goed?
Ant. In de vriendschap en gemeenschap met den gelukzalige God, Ps. 144:15 Welgelukzalig is het volk, wines God de Heere is.

Vr. 2. Wat verstaat gij (jy) door het hoogste goed?
Ant. Zulk een goed, dat ons volmaken en in alle oneindige zielsbegeerte vervullen kan.

Vr. 3. Vindt men in God, en in het genot van zijne gemeenschap dat hoogste goed?
Ant. Ja, zekerlijk, Ps. 68: 20, 21. Die God is onze zaligheid, Sela! Die God is ons een God ran volkomene zaligheid; en bij den Heere, den Heere, zijn uitkomsten tegen den dood. Ps. 73: 25. Wien heb ik nevens U in den Hemel? Nevens U lust mij ook niets op de aarde!”

Laat ons lewe ook begin met hierdie strewe, in vriendskap en gemeenskap met die geluksalige God. Dat ons Hom mag ken as die bron van alle goedheid. Hy is die hoogste bron van goed waarna ons kan strewe. Immers, in Hom is die lewe!

Lourens (vdm)