Die webtuiste vir die Gereformeerde Kerk Centurion.

Kategorie: Predikante Skryf (Page 1 of 43)

Die Nagmaal as teken van die nuwe verbond

Die Nagmaal is een van die kosbaarste gawes wat die Here Jesus Christus aan sy kerk gegee het. Wanneer ons die brood eet en die wyn drink, dink ons nie bloot terug aan ‘n gebeurtenis uit die verlede nie. Ons vier en verkondig die wonderlike waarheid dat Jesus Christus deur sy dood ‘n nuwe verbond tussen God en sy volk tot stand gebring het. 

Tydens die laaste Pasga het Jesus die brood geneem en gesê: “Dit is my liggaam wat vir julle gegee word.” Daarna het Hy die beker geneem en gesê: “Hierdie beker is die nuwe verbond/testament deur my bloed” (Lukas 22:19-20). 

Die nuwe verbond is die vervulling van God se belofte deur die profeet Jeremia (Jeremia 31:31-34). God belowe dat Hy sy wet in ons harte sal skryf, dat Hy ons God sal wees en dat Hy ons sondes volkome sal vergewe. Hierdie belofte word moontlik gemaak deur die bloed van Jesus Christus. 

Die brood en wyn herinner ons daaraan dat ons verlossing nie uit ons eie werke of verdienste kom nie. Christus het sy liggaam gegee en sy bloed gestort om ons sondeskuld te betaal. Sy offer was volkome en hoef nooit herhaal te word nie. 

Wanneer ons aan die Nagmaalstafel aansit, ontvang ons dus nie bloot ‘n herinnering nie, maar word ons geloof versterk deur die belofte van God. Ons word opnuut verseker dat ons deur Christus aan Hom behoort. Ons deel ook in die gemeenskap van gelowiges, want ons is saam een liggaam in Christus. 

Die Nagmaal wys terug na die kruis, versterk ons geloof in die hede en laat ons uitsien na die dag wanneer ons saam met Christus aan die bruilofsmaal van die Lam sal aansit. 

Kom ons vier die Nagmaal daarom met dankbaarheid, selfondersoek en ‘n vaste geloof in Jesus Christus, die Middelaar van die nuwe verbond. 

Ds. Maarten 

Ikabod of Immanuel

Die geskiedenis van Eli en Samuel se lewens het my weer diep geraak. Dit is asof die geskiedenis weer en weer herhaal in ons eie tyd. Die boek Samuel begin by ‘n huisgesin wat nie goed funksioneer nie. ‘n Man met twee vrouens wat spot en twis. Dit was egter net ‘n spieëlbeeld van die chaos by die tempel, waar Eli nie ‘n goeie hoëpriester en leier is nie. Hy is ‘n rigter sonder rigting. Sy seuns maak die erediens (offers) afskuwelik. 

Daar is egter ‘n wêreld se verskil tussen Hanna en Eli. Hanna is ‘n godvresende vrou wat die Here dien met ‘n volkome hart, wat haar kind wy aan die diens van die Here. Sy sing ‘n lofsang wat deur die eeue eggo van God se trou en liefde. Maar Eli, die priester, wie se seuns ook priesters is, se harte is ver van die Here af. Hulle bring oneer in die kerk. 

As die Here sy oordeel aankondig oor die huis van Eli vanweë die sonde van die volk, is daar geen berou of bekering nie, net ‘n halfhartige mismoedigheid. Dit is egter die optrede wat volg wat ‘n mens laat wonder oor hoe aktueel hierdie geskiedenis is, wanneer die verbondsark na die slagveld geneem word. 

In plaas daarvan dat die volk na die God van die ark gaan, bring hulle die ark van God na die wêreld. God se ark is die gelukbringer wat hulle moet help in die oorlog. Maar is dit nie hoe ons ook baie maal oor God dink nie, met ons kruise teen die muur en hangertjies om die nek? God word na die wêreld gebring soos ‘n gelukbringer wat jou huwelik en jou besigheid sal laat floreer. 

Vir baie Christene is God eintlik ‘n afgod, ‘n “lucky charm” wat jou geluk moet bring. Ware geluk is nie in wêreldse goed nie. Dit is wanneer ons diep neerbuig in nederigheid en berou, en ons sondes bely, dat God se eer herstel word in ons lewe. Dan word die Here self die Een wat vreugde bring. Jesus Christus is die Een wat ware geluk bring vir elke sondaar wat glo. 

Daarin is ook die behoud van die kerk, in gehoorsaamheid en liefde vir God en sy Woord. Nie dat ons God na ons bring nie, maar dat hy self gekom het, en ons nou na Hom toe neem. 

Daarom sal die HERE self aan julle ‘n teken gee: “Kyk, die maagd sal swanger word en ‘n seun baar en hom Immánuel noem.” Jesaja 7:14 

Lourens (vdm) 

Verkiesing

Die lewe is elke dag vol keuses. Vandat ons opstaan totdat ons gaan slaap moet ons keuses maak. Sommige keuses is belangriker is ander. Hierdie week gaan ons egter verkiesing hou. Ons as mense moet ‘n keuse maak oor wie sal regeer. Soos elke verkiesing deur die geskiedenis, is hierdie die belangrikste verkiesing nog, of ten minste so word beweer. 

Dit is omdat die wêreld nie weet van die belangrikste verkiesing wat ooit plaasgevind het nie, die uitverkiesing. Die konsep van verkiesing bly maar altyd kontroversieel. Daar is telkens ‘n kwessie of al die stemme reg getel is en wie nou eintlik moet regeer. 

In God se regering en in sy verkiesing is dinge ook nie altyd so eenvoudig nie. Dit is nie omdat ons twyfel in God se regering nie, ons weet Hy is en bly Koning vir ewig. Dit is egter met die uitverkiesing dat dinge soms onregverdig voel. Hoe kan God van ewigheid af slegs sekere persone verkies om aan Hom te behoort? Beteken dit dan dat sommige mense nie goed genoeg is vir God om hulle te kies nie? Hoe kan God se liefde mense uitsluit? 

Elke gelowige het al met hierdie moeilike vrae geworstel. Dit is ook verstaanbaar omdat ons vanuit ons menslike perspektief na God kyk en dan nie alles verstaan en sien nie. Wanneer ons God leer ken, en sy hart vir sondaars leer ken, dan verander die prentjie. God is nie onbetrokke en afwesig nie, Hy word self deel in die skepping. 

Hy stuur sy geliefde Seun om self mens te word, om al die sonde te dra en die straf van die tot niet te maak en die mag van die sonde te breek. Dit is geen “geheim” nie, dit is die evangelie. Dit is die boodskap van God se liefde, maar mense verwerp dit. Mense glo dit nie. Mense ag dit nie kosbaar nie. Dit is nie God wat onbarmhartig is nie, maar eerder die mens wat kieskeurig is. Mense trek sommer gou hul neuse op as iets nie na hul sin is nie. 

Dit is juis daarin wat God se liefde bekend word. Dat Hy sondaar harte nuut maak. Dat Hy self ons onwillige en verharde harte sag maak, en op Hom rig. 

“Julle het My nie uitverkies nie, maar Ek het julle uitverkies en julle aangestel om vrug te gaan dra en dat julle vrug kan bly, sodat wat julle die Vader ook al in my Naam vra, Hy julle dit kan gee.” Joh 15:16 

Lourens (vdm) 

Oktobermaand is Reformasiemaand

 Daar is min dinge wat ‘n mens se perspektief so drasties verander soos die werklikheid. 

In baie opsigte is daar besluite en opinies wat in ons gedagtes en gemoed gevorm word deur persepsies en opinies van ander mense. Wanneer jy boeke oor die geskiedenis lees, veral ook die Bybel, dan lees jy oor feite wat gebeur het, maar jy het nie altyd die perspektief van die omstandighede of die omgewing waarbinne hierdie dinge plaasvind nie. 

Daar is niemand van ons wat by die skepping was nie, en tog lees ons in Genesis 1-2 oor hoe God geskep het. So kan ‘n mens deur die hele geskiedenis stap, na al die plekke waar God Homself aan die mens bekend gemaak het. Soos daar diep in die woestyn by die berg Sinai, of die see van Galilea. Die werklikheid bring ‘n nuwe begrip, en beter verstaan. 

Eers wanneer jy daar op die berg Karmel staan en afkyk oor die Jisreel vlakte, en agter jou die deinserigheid van die see kan sien, verstaan jy wat gebeur met Elia en die Baalprofete, en die dienskneg wat ‘n wolkie bespeur op die horison. Wanneer jy in die hawe van Perge staan en sien hoe groot die Taurus-berge is, dan het jy begrip vir Johannes Markus wat besluit om huistoe te gaan. 

Tog kan hierdie perspektiewe nie die feite verander nie, hoewel dit help om dit te begryp. So is daar bitter min van ons hedendaagse tyd wat begrip toon vir die skoene waarin Luther homself bevind het op die Ryksdag van Worms. Waar hy gelei deur God se Gees, homself verbind aan die Woord van God alleen as die hoogste gesag. 

In Oktober gedenk ons die begin van die Reformasie waar Luther die 95 stellings teen die kerkdeur van Wittenberg vasgenael het om daaroor gesprek te voer. Die gevolge was ‘n totale omwenteling van die geskiedenis. 

Die resultaat van daardie gevolge is egter ‘n nuwe perspektief op God se Woord. Mag die HERE ons lei om in ons eie lewe ‘n reformasie te ondergaan, om te kan antwoord teen die tydsgees en wêreldse verleidinge dat God se Woord jou gewete bind aan die waarheid. 

“Want die woord van God is lewend en kragtig en skerper as enige tweesnydende swaard, en dring deur tot die skeiding van siel en gees en van gewrigte en murg, en is ‘n beoordelaar van die oorlegginge en gedagtes van die hart.” Hebreers 4:12 

Lourens (vdm) 

Verkiesing om ‘n herder en leraar te beroep

 Die gemeente staan voor ’n belangrike en verantwoordelike taak: die beroeping van ’n herder en leraar. Dit is nie bloot ’n administratiewe besluit of ’n keuse tussen twee mense nie. Dit is ’n saak waarin ons as gemeente saam voor die Here staan en vra: Wie wil die Here aan hierdie gemeente gee? 

Die Kerkorde van die GKSA gee in artikels 4 en 5 die raamwerk waarbinne die beroeping van ’n bedienaar van die Woord moet plaasvind. Die doel van hierdie orde is om die gemeente te help om die saak verantwoordelik, ordelik en in afhanklikheid van die Here te hanteer. 

Die verkiesing van ’n tweetal behoort daarom met groot erns en gebed te geskied. Ons kies nie bloot volgens persoonlike voorkeur, bekendheid of menslike oordeel nie. Ons moet vra na iemand wat getrou aan die Woord van God is, wat die Gereformeerde belydenis onderskryf en wat die gemeente as herder en leraar kan dien. 

In Handelinge 1:23–26 lees ons hoe die apostels, nadat twee persone voorgestel is, gebid het: “U, Here, wat die harte van almal ken, wys uit hierdie twee aan wie U verkies het.” Daarna is die lot gewerp en Mattias is aangewys. 

Hierdie gebeure herinner ons daaraan dat die kerk uiteindelik nie op sy eie wysheid en voorkeur moet vertrou nie. Die Here is die Een wat sy kerk regeer. Die loting was nie ’n toevallige spel nie, maar ’n daad van geloof en vertroue in God se voorsienigheid. Wanneer ons daarom die tweetal oorweeg, laat ons dit met gebed en nederigheid doen. 

Die vraag is nie bloot: “Wie verkies ek?” nie, maar eerder: “Here, wie wil U aan ons gee?” 

Mag die Here ons as gemeente lei om met wysheid en geloof op te tree. En wanneer die besluit geneem is, mag ons dit in vertroue aanvaar as deel van die Here se regering van sy kerk. 

Laat ons daarom saam bid dat die Here self die weg sal wys en aan ons ’n herder en leraar sal gee wat Christus getrou verkondig, die kudde met liefde versorg en die gemeente opbou in die geloof. 

Ds. Maarten

Die vensters van my hart

In die mitologie van die heidene word Momus, die god wat fout vind, voorgestel as iemand wat Vulcanus verwyt het. Vulcanus het die mens uit klei gemaak, maar volgens Momus het hy ’n fout gemaak: Hy moes ’n venster in die mens se bors gesit het, sodat alles wat daar binne gedoen of gedink word, maklik aan die lig gebring kon word.

Ons gelowiges stem egter nie met Momus saam nie. Ons is ook nie soos iemand wat begeer dat daar ’n venster in sy bors moet wees sodat almal sy hart kan sien nie. As ons so ’n venster gehad het, sou ons waarskynlik vir luike gebid het — en dit styf toegemaak het.

Want ons harte bevat dinge wat ons nie noodwendig vir ander mense wil wys nie: gedagtes, motiewe, vrese, begeertes, teleurstellings en selfs sondes wat ons diep binne-in ons wegsteek.

Maar Psalm 139 bring ons voor ’n belangrike waarheid: Al het ons nie ’n venster in ons bors waardeur ander mense kan kyk nie, die alomteenwoordige God het nie een nodig nie. Hy ken ons hart. Hy sien wat vir ander verborge bly.
Daarom bid Dawid:

“Deurgrond my, o God, en ken my hart; toets my en ken my gedagtes. Kyk of daar by my ’n weg van smart is, en lei my op die ewige weg.” Psalm 139:23–24
Dawid vra eintlik: “Here, maak die luike oop.” Nie omdat God nog iets van hom moet ontdek nie, maar omdat Dawid bereid is om homself eerlik voor God te stel.

So berei ons, ons ook voor vir die Nagmaalviering. Die Nagmaal is meer as ’n tradisie of ’n geleentheid om saam aan tafel te sit. Dit is ’n uitnodiging om stil te word voor God en ons eie harte te ondersoek.

Die vraag is nie: *Kan God sien wat in my hart is? *Hy kan.

Die vraag is: Is ek bereid om Hóm toe te laat om dit aan my te wys — sodat ek my kan bekeer?

Mag ons met oop harte na die Nagmaal kom: bereid om te bely, te ontvang, te vergewe en opnuut die genade van Christus te omhels.

“Here, ondersoek my. Wys my. Reinig my. En lei my op die ewige weg.”

Ds. Maarten

« Older posts