Gereformeerde Kerk Centurion

 Met die behandeling van die belydenis tydens die aanddiens, het ons die afgelope tyd veral geleer oor die betekenis van die Naam en die titel van ons Here Jesus. Hy is Jesus omdat Hy red, Hy is ons Verlosser, maar Hy is ook die Christus, die Gesalfde, wat ons laat deel in die salwing van die Heilige Gees. 

Hy is egter ook “ons Here”. Hy is die Een wat ons as eiendom koop. Hy is ons Meester en Heiland. Hy is die Middelaar, die tussenganger tussen God en mens. 

Ons vergeet soms so gou wat ons Here Jesus kom doen het, om na hierdie wêreld te kom, en as mens die vernedering van die kruis aan te durf. Omdat ons so bekend is met die Bybel en so goed weet waaroor die Bybel gaan, word ons soms afgestomp om die mooi dinge wat daarin staan raak te sien. Ons raak so besig om in die wêreld te oorleef, dat ons vergeet om te drink uit die fontein van lewe. 

Wanneer laas was jy opgewonde om jou stiltetyd te hou? Of om iemand te vertel wat jy leer ken het van God se Woord? 

Net soos liggaamlike fiksheid, moet ons geestelik fiks wees. Maar jy kan nie as jy onfiks is, dink jy gaan fiks word as jy op een dag 50 keer om die blok hardloop nie. Jy moet elke bietjie vir bietjie oefen. Jy oefen jou liggaam om gewoond te raak aan die oefening. So is dit ook in ons geestelike onfikse lewe. Moenie uitstel vir môre nie, begin vandag. Bietjie vir bietjie. Elke dag nader aan God. Elke dag toegewyd. 

“Vermy goddelose en dwase mites. Oefen jouself om godvresend te leef; want liggaamlike oefening is wel in ‘n geringe mate nuttig, maar godvresendheid is nuttig in alle opsigte. Dit hou belofte in vir die huidige én die toekomstige lewe. Dié uitspraak is betroubaar en werd om ten volle aanvaar te word. Want hiervoor werk ons hard en stry ons, omdat ons ons hoop geplaas het op die lewende God, wat die Verlosser van alle mense is, veral van die gelowiges.” 1 Timoteus 4:7-10 

Kom ons doen dit vir Jesus Christus, ons Here. 

Lourens (vdm) 

 Clemens van Rome en Augustinus van Hippo het albei vas geglo in die wederkoms van die Here, maar hulle het dit verskillend beklemtoon. 

Clemens het baie naby aan die tyd van die apostels geleef (ongeveer n.C. 95). In sy geskrifte sien mens ’n sterk verwagting dat Christus binnekort kan kom. Die vroeë kerk het geleef met die intense uitroep: “Maranata — Kom, Here!” 

Die koms van Christus was seker én naby. Gelowiges moes daarom waaksaam, heilig en volhardend leef. Die fokus was minder op spekulasie oor tye en meer op gereedheid. 

Sy toon herinner sterk aan: 1 Tessalonisense, Jakobus en Openbaring. Die gevoel is: leef elke dag asof die Here enige oomblik kan kom. 

Teen Augustinus se tyd (4de–5de eeu) het die kerk reeds eeue lank bestaan. Daarom ontwikkel sy denke meer sistematies oor die geskiedenis en die wederkoms. Augustinus het vas geglo: Christus sal liggaamlik terugkom; die dooies sal opstaan; daar sal ’n finale oordeel wees; God ’n nuwe hemel en aarde sal bring. Maar hy was versigtig vir letterlike eindtydspekulasie. Anders as sommige vroeë kerkvaders het hy die “duisend jaar” van Openbaring 20 simbolies verstaan. 

Volgens Augustinus: Christus regeer reeds nou deur sy kerk; die huidige kerktyd is in ’n sekere sin die “millennium”; die wederkoms kom aan die einde van die geskiedenis. Vir hom was die belangrikste nie om datums uit te werk nie, maar om getrou en barmhartig te leef terwyl ons wag op die Here. 

Albei het dus vas geglo in die koms van die Here. Maar Clemens weerspieël die vurige verwagting van die vroeë kerk, terwyl Augustinus ’n meer uitgewerkte teologie van die geskiedenis ontwikkel het. 

Die vraag vir die kerk vandag (ek en jy) bly dus in alle erns of ons net teologies daaraan glo dat Jesus weer kom, en of ons soos, die eerste Christene, ook met ‘n voltydse verwagting op die koms van die Here en die nuwe aarde lewe. 

Ds. Maarten