Kategorie: Blogs (Page 1 of 51)

 Roeping is baie meer as net ‘n gevoel. Roeping is ‘n opdrag van die Here. Dit geld nie net vir apostels, profete en evangeliste nie, maar vir elke gelowige. God roep ons tot verlossing. Hy roep ons tot redding. Maar verloste kinders se roeping strek verder as net om gered te word. Ons word geroep as ouers, as eggenote, in ons werk, in die gemeente, in die koninkryk. Op elke plek en op alle tye word ons geroep as getuies van God se genade en verlossing, om te getuig van die hoop wat in ons is. (1 Petrus 3:15) 

Roeping is ook om gestuur te word. Daar was baie dissipels wat Jesus gevolg het, maar slegs 12 van hulle word apostels genoem, dit beteken om gestuur te word. Hulle taak is baie spesifiek: om hulle toe te spits op gebed en die bediening van die Woord (Handelinge 6:1-4). 

So versamel Christus sy kerk. Hy stuur geroepe dienaars om die evangelie te verkondig. Want: Elkeen wat die Naam van die Here aanroep, sal gered word. Hoe kan hulle Hom dan aanroep in wie hulle nie geglo het nie? En hoe kan hulle in Hom glo van wie hulle nie gehoor het nie? En hoe kan hulle hoor sonder een wat preek? En hoe kan hulle preek as hulle nie gestuur word nie? Soos geskrywe is: Hoe lieflik is die voete van die wat die evangelie van vrede verkondig, van die wat die evangelie van die goeie verkondig! Romeine 10:13-15 

Ons gemeente gaan nou ‘n nuwe opwindende fase in waar ons ‘n nuwe predikant gaan beroep. Tog is dit nie net die gemeente wat “demokraties” met meerderheid van stemme die beste kandidaat kies nie, maar God wat ons biddend lei deur die Heilige Gees om die geroepe dienaar te stuur wat Hy aan hierdie gemeente wil gee. 

Ons kerkorde reël in artikel 5 hierdie proses, dat Waar ʼn bedienaar van die Woord van een kerk na ʼn ander binne die kerkverband beroep word, geskied dit soos volg: 

ten eerste, die verkiesing deur die kerkraad en die diakens na voorafgaande gebede, met onderhouding van die reëling wat daarvoor plaaslik in gebruik of deur die kerkraad vasgestel is, en van die algemene ordinansies vir die beroepbaarheid van diegene wat buite die Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika gedien het, en verder in kerke met slegs een bedienaar van die Woord, ook met advies van die klassis [65] of van die konsulent wat hiervoor deur die klassis aangewys is; 

ten tweede die goedkeuring deur die lidmate van die betrokke kerk as daar, nadat die naam vir minstens drie Sondae in die kerk afgekondig is, geen wettige beswaar ingedien is nie; 

ten derde, die kontrolering deur die kerkraad saam met die klassikale deputate van die goeie kerklike getuienis ten opsigte van leer, lewe en ampsbediening en van die losmaking; 

ten laaste, die openlike bevestiging voor die gemeente volgens die formulier wat daarvoor vasgestel is. 

Mag ons as gemeente, die vreugde ervaar van God se roeping, dat Hy self roep en stuur, en dat ons saam biddend tot die troon van genade sal nader en Hy ons gebede sal verhoor. 

Lourens (VDM) 

 Met die behandeling van die belydenis tydens die aanddiens, het ons die afgelope tyd veral geleer oor die betekenis van die Naam en die titel van ons Here Jesus. Hy is Jesus omdat Hy red, Hy is ons Verlosser, maar Hy is ook die Christus, die Gesalfde, wat ons laat deel in die salwing van die Heilige Gees. 

Hy is egter ook “ons Here”. Hy is die Een wat ons as eiendom koop. Hy is ons Meester en Heiland. Hy is die Middelaar, die tussenganger tussen God en mens. 

Ons vergeet soms so gou wat ons Here Jesus kom doen het, om na hierdie wêreld te kom, en as mens die vernedering van die kruis aan te durf. Omdat ons so bekend is met die Bybel en so goed weet waaroor die Bybel gaan, word ons soms afgestomp om die mooi dinge wat daarin staan raak te sien. Ons raak so besig om in die wêreld te oorleef, dat ons vergeet om te drink uit die fontein van lewe. 

Wanneer laas was jy opgewonde om jou stiltetyd te hou? Of om iemand te vertel wat jy leer ken het van God se Woord? 

Net soos liggaamlike fiksheid, moet ons geestelik fiks wees. Maar jy kan nie as jy onfiks is, dink jy gaan fiks word as jy op een dag 50 keer om die blok hardloop nie. Jy moet elke bietjie vir bietjie oefen. Jy oefen jou liggaam om gewoond te raak aan die oefening. So is dit ook in ons geestelike onfikse lewe. Moenie uitstel vir môre nie, begin vandag. Bietjie vir bietjie. Elke dag nader aan God. Elke dag toegewyd. 

“Vermy goddelose en dwase mites. Oefen jouself om godvresend te leef; want liggaamlike oefening is wel in ‘n geringe mate nuttig, maar godvresendheid is nuttig in alle opsigte. Dit hou belofte in vir die huidige én die toekomstige lewe. Dié uitspraak is betroubaar en werd om ten volle aanvaar te word. Want hiervoor werk ons hard en stry ons, omdat ons ons hoop geplaas het op die lewende God, wat die Verlosser van alle mense is, veral van die gelowiges.” 1 Timoteus 4:7-10 

Kom ons doen dit vir Jesus Christus, ons Here. 

Lourens (vdm) 

 Clemens van Rome en Augustinus van Hippo het albei vas geglo in die wederkoms van die Here, maar hulle het dit verskillend beklemtoon. 

Clemens het baie naby aan die tyd van die apostels geleef (ongeveer n.C. 95). In sy geskrifte sien mens ’n sterk verwagting dat Christus binnekort kan kom. Die vroeë kerk het geleef met die intense uitroep: “Maranata — Kom, Here!” 

Die koms van Christus was seker én naby. Gelowiges moes daarom waaksaam, heilig en volhardend leef. Die fokus was minder op spekulasie oor tye en meer op gereedheid. 

Sy toon herinner sterk aan: 1 Tessalonisense, Jakobus en Openbaring. Die gevoel is: leef elke dag asof die Here enige oomblik kan kom. 

Teen Augustinus se tyd (4de–5de eeu) het die kerk reeds eeue lank bestaan. Daarom ontwikkel sy denke meer sistematies oor die geskiedenis en die wederkoms. Augustinus het vas geglo: Christus sal liggaamlik terugkom; die dooies sal opstaan; daar sal ’n finale oordeel wees; God ’n nuwe hemel en aarde sal bring. Maar hy was versigtig vir letterlike eindtydspekulasie. Anders as sommige vroeë kerkvaders het hy die “duisend jaar” van Openbaring 20 simbolies verstaan. 

Volgens Augustinus: Christus regeer reeds nou deur sy kerk; die huidige kerktyd is in ’n sekere sin die “millennium”; die wederkoms kom aan die einde van die geskiedenis. Vir hom was die belangrikste nie om datums uit te werk nie, maar om getrou en barmhartig te leef terwyl ons wag op die Here. 

Albei het dus vas geglo in die koms van die Here. Maar Clemens weerspieël die vurige verwagting van die vroeë kerk, terwyl Augustinus ’n meer uitgewerkte teologie van die geskiedenis ontwikkel het. 

Die vraag vir die kerk vandag (ek en jy) bly dus in alle erns of ons net teologies daaraan glo dat Jesus weer kom, en of ons soos, die eerste Christene, ook met ‘n voltydse verwagting op die koms van die Here en die nuwe aarde lewe. 

Ds. Maarten 

In die hoofstraat van antieke Efese is daar ‘n bekende standbeeld van die Griekse afgod Nike. Sy is die afgod van wen (victory) en die versinnebeelding van oorwinning. Met Nike aan jou kant is dit ‘n wen-wen. 

Dit is met hierdie wen gedagte wat die bekende sport toerusting Nike ontwikkel is. Dit is die simbool van oorwinning. Met goeie toerusting, sal jy wen. So het Nike ook deel geword van ons leefwêreld sonder dat ons ooit die simboliek daaragter verstaan. 

Immers, almal wil wen. Niemand hou daarvan om te verloor nie. Wie sal tog die grootste denkbare geskenk weggee vir ‘n vrug? Wie sal hulle siel verkoop met die prys van die ewige lewe, net om die plesier van ‘n oomblik se genot te ervaar? Net om te kan sê: ek het gewen! 

Die vraag is uiteindelik: wat het jy gewen? ‘n Goue medalje? Dalk mense se harte…? Of ‘n Eerste prys? 

Ons Here en Verlosser leer ons wat dit waarlik beteken om te wen. Hy is die Oorwinnaar oor die dood. Hy oorwin die bose. Hy oorwin die smarte van die hel. Hy oorwin die sonde. En tog het hy nooit Nike gedra nie. Hy het nie die ambisie Gehad om die beste sportster te word, of om eerste te kom in die lewe nie. Hy was nie ‘n wenner nie, want Hy is die Oorwinnaar. 

En Hy gee ook vir ons sy wenklere, die wapenrusting van God. Hy leer ons dat ons mag deel kry aan sy Oorwinning, Hy hou dit nie vir Homself nie. 

Om aan Christus deel te hê, is om te wen. Deur die geloof in Jesus word ons meer as Oorwinnaars. Ja, kyk, in Hom het jy reeds oorwin! 

Lourens (vdm) 

 Justinus die Martelaar is in 100 vC in Palestina gebore en weens sy Griekse ouers raak hy bekend as filosoof en kom mettertyd tot geloof weens die woorde van ʼn ou onbekende man op die strand van Efese. Hy is in die tweede eeu bekend vir sy apologetiese geskrifte. 

Een van die merkwaardigste gesprekke uit die vroeë kerk is die dialoog tussen Justinus die Martelaar en Trypho, die Joodse gespreksgenoot in Dialoog. Dis nie bloot ’n debat nie; dis twee mense wat saam worstel met die Ou Testament en die vraag: Wie is die Messias werklik? 

Trypho kon nie verstaan hoe die gekruisigde Jesus die beloofde Koning van Israel kon wees nie. Vir hom moes die Messias in heerlikheid kom, sy vyande verslaan en God se koninkryk oprig. Justinus antwoord egter dat die Skrifte van twee komste praat: eers die lydende Kneg van Jesaja 53, later die komende Koning van Daniël 7. 

Dis merkwaardig hoe aktueel die gesprek vandag nog klink. Ons verkies ook dikwels ’n Christus van krag en oorwinning, maar sukkel met die nederige, lydende Christus wat sy lewe gee vir sondaars. Tog lê juis daarin die hart van die evangelie. 

Vir Justinus is die wederkoms nie ’n losstaande leerstuk nie. Dit vloei uit die kruis en hemelvaart voort. Die Een wat gekom het in swakheid, het oorwin en opgevaar en kom weer in heerlikheid. Deur lyde tot heerlikheid! 

Daarom leef die kerk tussen twee groot waarhede: Christus hét gekom, en Christus sál weer kom. 

Die vroeë Christene het dit met een Aramese woord bely: Maranata — “Ons Here kom” of “Kom, Here Jesus!” Vir gelowiges is dit ’n woord van hoop, troos en verwagting. 

Ds Maarten 

 Met die milde reën wat ons oral oor ontvang het die laaste maand of twee, is dit opmerklik hoeveel invloed die weer op die gemoed van mense het. Sommige saaiboere is moedeloos van al die water, wat die oeste op die land bederf. Die veeboere is dankbaar vir goeie weiding vooruitsigte, maar daar is nuwe siektes wat weer opvlam. Mense se besighede word geraak, buite aktiwiteite word beperk, en in sommige gebiede kom daar geweldige skade. 

Vir ‘n oomblik besef ‘n mens hoe dit moes wees in die tyd van Noag, toe die reën nie ophou nie. Toe die water aanhou styg. As mense probeer plan maak om hulle huisraad en besittings van die water te red. Dink uself in watter geweldige en vreesaanjaende verskrikking dit moet wees. Om die wêreld rondom jou te sien verdrink. Slegs die wat in die ark was, is gered. Christus is die ark van ons verlossing. Hy alleen is die Een waarin ons kan skuil, ‘n veilige Rots. 

Daar is egter ‘n tweede beeld van water, waaraan Psalm 114 ons herinner. Daarvan word beskryf hoe die water gevlug het. Die see het gevlug, die Jordaanrivier het terug gedeins. Voor die aangesig van God word die watervloede diensbaar. Die natuurkragte is gehoorsaam aan die Woord van God. Maar daardie selfde natuur elemente is simbole wat heenwys na God se oordeel en genade. 

Die vloed wat die beeld van die doop, net so ook die Rooisee en die Jordaan. Israel is gedoop deur die water, is gered deur die water heen. Christus self leer ons dat Hy die Water van die lewe is. Elkeen wat Hom drink, strome lewende water sal uit hul binneste vloei.

 Laat ons dan ook in hierdie tyd besef hoe God deur die natuur ons herinner aan sy genade en oordeel. Aan sy liefde en trou, en bo dit alles, ons verlossing. 

Lourens (vdm)