Kategorie: Blogs (Page 1 of 50)

 Hoe bekend is jy met die satan se planne om die kerk van Christus te vernietig? Ons weet tog so goed uit Efesiërs 6 dat ons stryd nie teen vlees en bloed is nie, dat ons die wapenrusting van die geloof moet opneem. 

Tog is daar baie Christene, veral in die modern era, wat naïef is oor geloof. Geloof is vir hulle iets wat “lekker” is en jou laat goed voel. Dit moenie iets wees wat moeite vereis nie! Vir die meeste moderne Christene is die ongereelde lees van die Bybel en ‘n skiet gebed genoegsaam vir hulle geestelike groei en sekerheid. Ons lewe is so besig, en tyd is so min, daarom is die bietjie tyd wat jy afstaan aan jou geloof ‘n bewys dat jy tog gered sal word. 

Miskien is dit waar dat ons leef in ‘n tyd waarin ons so min as moontlik hoef te doen vir ons verlossing. Ons leef die heeltyd met die gedagte, om net die noodsaaklikste te verrig. Wat is die minste wat jy hoef te doen om darem nog steeds die hemel te maak? 

Dit is asof ons gewete nie meer geprikkel word of dat ons skuldig voel as jy nie jou lewe aan Christus oorgee om alles in Hom en Deur Hom en Tot Hom te doen nie. Ons leef immers ‘n tyd van verbruikers mentaliteit. Mense sien hulleself nie as lede van die liggaam van Christus nie, maar eerder in ‘n lidmaatskap wat gedien en bedien moet word. 

As jy leef om net die nodigste te doen vir jou geloof, hoe sal jy tog weet wat is die aanslag om jou van die geloof te ontwortel of te beroof. Die apostel Paulus skryf juis daaroor in die 2de Korintiër brief in hoofstuk 2 as hy vermeld dat hulle nie onbekend is met die planne van die satan nie. 

Dit laat ‘n mens tog vra: wat is jou strategie teen die sonde en die satan? Het jy ‘n plan? Baie maal leef jy maar net elke dag met jou fokus op wat jy in die lewe moet verrig om te oorleef. 

Dit maak ‘n boekie soos die van Thomas Brooks so kosbaar, want hy skryf oor Precious remedies against satan’s devices, of William Bridge se Lifting up of the downcast. 

Laat ons nie onkant betrap word met die bedrieglike planne van die satan nie, laat ons nie verstrengel raak in die web van sorge van die lewe, dat ons vergeet wat ware vryheid in Christus vir ons beteken nie… 

Christus gee tog vir ons kosbare remedies en oplossings vir elke bose plan. Mag ons in die geloof volhard en ons lewe daaraan toewy om die wedloop te voltooi en die geloof te behou! 

Lourens (vdm) 

Die term Koningskinders is al sinoniem met evangelisasie in die GKSA. Dit staan elke gemeente vry om self die geleentheid aan te gryp om op so ‘n besondere wyse kinders uit ons gemeenskap geleenthede te bied wat nie altyd moontlik is nie. 

Die inisiatief het in die 1980’s begin toe ds. Lammert Stavast sommer ‘n kombi vol kinders gelaai het en met hulle see toe gery het. Stelselmatig het die behoefte gegroei veral vir kinders wie se huise nie kerklik gebonde is nie, en al hoe meer gemeentes het die “patent” gebruik vir kinder-evangelisasie. 

In my matriekjaar het ons gemeente in Pietersburg-Noord die eerste keer ‘n kamp gehou. Dit het my lewe drasties verander. My oë het oopgegaan vir die geestelik nood in ons gemeenskap en selfs eie buurt. Ek het ook betrokke geraak by die koningskinders in Cachet-gemeente tydens my studentejare. Daar was ook kampe wat ek help aanbied het in Ellisras en Potgietersrus. Later saam met sewe gemeentes in die Bosveld streek. 

Ons het ook kampe gehou in Hoedspruit en Kimberley, en so ook hier in Centurion. Die nood bly oral dieselfde, die verlange na die suiwere evangelie van Christus wat sondaars red. 

Dit maak hierdie woordjie so uniek, Koningskinders, want dit is nie net vir kinders aan wie die evangelie verkondig word nie. Elke kind van ons hemelse Vader is ‘n kind van die Koning. Ook ek en jy is Koningskinders. 

Kyk watter groot liefde God aan ons bewys het, dat Hy ons sy kinders noem! 

Dit is ‘n voorreg en seën om ‘n kind van die Koning te mag wees. Ons wat natuurlik kinders van die sonde was, word nou kinders van God gemaak. Deur sy liefde maak Hy ons sy kinders. Hy neem ons aan sodat ons egte kinders mag wees. En ons moet dit ook wees. Maar kinders van die Koning maak jou ook ‘n prins en prinses. Dit is ‘n wonderlike eretitel en status, en tog ook nie. Want ‘n prins en prinses wat nie hulle ereplek waardig is nie, bring die Koning in onguns. 

Watter voorreg geniet ons tog om kinders van God genoem te word. Mag ons ook met die Nagmaal sien hoe kosbaar dit is, om saam met ons Here Jesus te deel in die wonderlike gawe as Koningskinders. 

Lourens (vdm)

Tydens ons weeklikse Bybelstudie van Matteus het ons weereens besef dat die kinders aan die Here behoort. Psalm 127 stel duidelik dat hulle “geskenke van die Here” is. Kinders word aan ouers toevertrou om hulle op te voed vir die Koning en die lewe in sy koninkryk. Jesus beveel in Matteus 19 dat ons die kinders nie moet verhinder nie. 

Volgens die ouers se belofte by die doop neem ons die verantwoordelik op om hierdie kinders nie net kos te gee nie, maar hulle na die Here toe te bring. Dit geskied dan juis in die huisgodsdiens wat daagliks aan die huistafel moet plaasvind. Hierin moet ons as ouers weer ernstig ons verantwoordelikheid verstaan en nakom. Ons moet ook ons kinders nie verhinder om kerk toe te kom of die katkisasie by te woon nie. Soos ‘n bouer wat steen vir steen aan ‘n huis bou, so sal ook ons taak en verbondsplig dag na dag bydra tot die geloofgroei en -opbou van ons kinders wat aan ons toevertrou is. 

Ons het nogal die gewoonte aangeleer om kinders tydens ons nagmaaldienste tuis te laat bly. So gebeur dit soms dat daar kinders in die belydenisklas beland wat nog byna nooit self ‘n nagmaalviering gesien of beleef het nie. Kinders deel indirek reeds in die seën van die sakramente deur net in die eredienste teenwoordig te wees. As ouers kan uself betrokke raak by die reël van aksies vir ons gemeente se kinders en seker maak dat jou kinders daaraan deelneem en hulle so leer om verantwoordelikheid te neem vir hulle lidmaatskap as dooplidmate. 

So hoor ons Jesaja wat voor die Here verskyn en eintlik bid dat die Here se kinders seën: “Hier is ek en die kinders wat die Here my gegee het” (Jes 8:18). So kom ons as huisgesinne Sondae na die eredienste onder die seënende hand van die Here, om weer in die week uit sy seën te lewe. Daarom sê Jesus vir sy dissipels as hulle die kinders wil wegstuur: … “verhinder hulle nie om na my toe te kom nie, want aan hulle behoort die koninkryk van die hemele” (Mt19:14). 

Ds Maarten

Ons almal is goed bekend met die naam Dirk Postma. Ons weet van Rustenburg in 1859 waar die “doppers” onder ‘n seringboom begin bymekaar kom het. Ons weet van Postmasburg, wat na hom vernoem is, en Burgersdorp waar die teologiese opleiding begin het.

Tog is daar bitter min mense wat enige van sy boeke of preke besit, en bykans niemand weet wat hy geskryf het nie. Gevolglik wys ek u graag op ‘n besondere boekie, die enigste “werkie” wat hy self in 1875 saamgestel het, en ‘n dogmatiek wat gedien het as katkisasie vir die opleiding van predikante en natuurlik katkisasie vir lidmate.

Die boekie se naam is Mijne Handleiding voor de Godgeleerdheid volgens de Kern van Aegidius Francken. Postma het die boekie saamgestel soos die Kategismus in ‘n vraag en antwoord wyse, met 33 hoofstukke. Dit is egter die begin wat baie besonders is.

“Hoofstuk 1. Oor Kennis van God uit die Natuur.

Vr. 1. Waarin bestaat ons hoogste goed?
Ant. In de vriendschap en gemeenschap met den gelukzalige God, Ps. 144:15 Welgelukzalig is het volk, wines God de Heere is.

Vr. 2. Wat verstaat gij (jy) door het hoogste goed?
Ant. Zulk een goed, dat ons volmaken en in alle oneindige zielsbegeerte vervullen kan.

Vr. 3. Vindt men in God, en in het genot van zijne gemeenschap dat hoogste goed?
Ant. Ja, zekerlijk, Ps. 68: 20, 21. Die God is onze zaligheid, Sela! Die God is ons een God ran volkomene zaligheid; en bij den Heere, den Heere, zijn uitkomsten tegen den dood. Ps. 73: 25. Wien heb ik nevens U in den Hemel? Nevens U lust mij ook niets op de aarde!”

Laat ons lewe ook begin met hierdie strewe, in vriendskap en gemeenskap met die geluksalige God. Dat ons Hom mag ken as die bron van alle goedheid. Hy is die hoogste bron van goed waarna ons kan strewe. Immers, in Hom is die lewe!

Lourens (vdm)

Ons leef in ’n tyd van onsekerheid, morele verwarring en geestelike onverskilligheid. Nuusopskrifte getuig van konflik, ekonomiese druk en gebroke verhoudings. In só ’n wêreld kan ’n mens maklik moedeloos raak. Tog bly die roeping van die kerk onveranderd: ons is geroep om as liggaam van Christus lig en sout te wees (Matt. 5:13–16). 

Die Here vergader, beskerm en onderhou vir Hom ’n gemeente deur sy Woord en Gees. Elke Sondag kom ons saam om onder die bediening van die Woord te sit. Daar word Christus aan ons verkondig — gekruisig en opgestaan. Daar word ons geloof versterk, ons harte vermaan en ons hoop vernuwe. Maar die erediens is nie die eindpunt nie; dit is die begin van ’n nuwe week se diens. 

As gelowiges word ons uitgestuur as getuies. In ons huwelike en gesinne, by die werk en in die gemeenskap, dra ons die Naam van Christus. Ons woorde moet getuig van waarheid, ons optrede van liefde, en ons houding van nederigheid. Getuienis is nie bloot ’n besondere projek of ’n georganiseerde aksie nie — dit is ’n lewenswyse. Wanneer ons vergewe, wanneer ons getrou bly te midde van druk, wanneer ons hoopvol leef ondanks swaarkry, wys ons op Hom wat ons Verlosser is. 

Laat ons daarom volhard in gebed, trou wees in eredienste, en mekaar bemoedig in die geloof. Die wêreld het nie nóg opinies nodig nie, maar ’n sigbare, lewende getuienis van God se genade. Mag ons gemeente só leef dat Christus verheerlik word, en dat mense deur ons lewe na Hom toe getrek word. 

Aan Hom alleen die eer 

Ds. Maarten