Waar Ruwe Rotse

Twee vader-oë kyk verward … sy seun, die afgrond lag oor wilde skuurgedreun. 

Die kruit en stof vlek oor die lug se blou, die vader bly sy hand oor sy oë hou. 

En dan gewaar hy in die skemering sy kind, deur rotseskouers vasgedring. 

’n Riem rol na die seun daaronder neer, “Bind vas, my kind … en Pa die sal probeer.” 

Maar dis vergeefs … die kransedraak hou vas, die riem bly stukkend breek, kry las op las. 

En hulp snel by … die rotsetande gryns, hier moet die mensverstand terug voor deins. 

Dan klaag daar uit die diepte, sag en flou: “Ek smeek dat Pa my skiet … en nou … ” 

’n Roer die bewe in die growwe hand, sag sif in skemerafgrond korrels sand. 

Vas lê die kolf teen vaderskouer aan, en langs die sneller glans ’n afloop-traan. 

“Vergeef my, God!” … ’n skoot gedemp en dof … en bo die bergegraf styg kruit en stof. 

Nog skuur iets rog’lend in die diepte daar, dis stil … die aasvoëls kras … ’n vader staar. 

Hierdie gedig van CM van den Heever het my lewe diep geraak sedert ek dit die eerste keer gelees het. Dit is gegrond op die gebeure wat by Aasvogelkop oorkant die Caledonrivier by Gladdedrif in die Smithfielddistrik afgespeel het. Dit handel oor ‘n pa wie se seun in ‘n klipskeur geval het. Na dae se geswoeg om die seun tevergeefs uit te kry, laat dit die pa geen ander keuse as om sy seun uit die klipskeur te verlos met die dood nie. 

Hoe moeilik, nee, onmoontlik moet dit wees om jou eie kind met ‘n skoot van sy ellende te verlos. Maar dan dink ek aan ons Here Jesus en besef dat sy uitroepe om verlossing net in die stilte ongeantwoord bly as Hy uitroep: Eli, Eli, lama Sabagtani… 

Hoe geweldig groot moet die liefde wees van ons hemelse Vader om Sy Eie Seun te gee om die straf van die sonde te dra. Om Sy Eie lewe te offer. So leer ons Here Jesus ons om ook bereid te wees om ons naaste lief te hê soos onsself. Selfs nog meer as dit: Het ons die Here waarlik lief? 

Die afgelope jaar het ons gemeente deur die Skep Hoop fonds ongeveer R600 000 ingesamel en reeds 60% daarvan gebruik om meer as 30 gesinne in hierdie tyd van nood te help. Ons weet daar lê nog baie uitdagings voor. Daarom word ieder en elk van harte bedank. 

Mag die Here ons die wysheid gee om aan sy Woord en sy beloftes vas te hou en ons medemens nooit uit die oog verloor nie. 

Soos Paulus skryf aan die Korintiërs oor die wysheid wat God ons gee deur Christus: “Wat die oog nie gesien en die oor nie gehoor en in die hart van ‘n mens nie opgekom het nie, wat God berei het vir die wat Hom liefhet. Maar God het dit aan ons deur sy Gees geopenbaar, want die Gees ondersoek alle dinge, ook die dieptes van God.” 

Mag die Here ook ons harte ondersoek en bevind dat ons gevul is met Goddelike wysheid en ontferming en meelewing, met Geloof en Hoop en Liefde!

Lourens (vdm) 

Hoe moet ons as kerk in 2021 leef?

Spurgeon, ’n beroemde Engelse prediker, (1834 –1892), het treffend teen die Arminianisme, ook bekend as die Remonstrante van die 16de-17de eeu gereageer deur hulle dwaalleer uit te wys. Hulle hang die leer van die vrye wil van die mens aan, asof God van ons besluite en wil afhanklik is, en asof dit in die geloof slegs maar om elkeen se persoonlike en individuele verhouding met God gaan. Hiervan het hy gesê: dis ‘n mooi godsdiens, soos ‘n beskilderde bootjie op ‘n spieëlgladde meer, maar in tye van krisis het ons die Calvinisme nodig. 

Hoekom sou dit so wees? Omdat dit vir ‘n gereformeerde Calvinis om die vervulling van sy roeping oor die hele spektrum van die lewe en samelewing gaan, en nie meer net om sy eie persoonlike saligheid nie. Dit gaan om roeping. 

Die kerk (ekklesia) beteken uitgeroepenes; geroep deur die Woord en Gees tot ‘n gemeenskap van gelowiges. Ons is geroepe uit die duisternis tot die wonderbare lig, lees 1 Petr 2:9. In die Ou en Nuwe Testament word hierdie volk van God aangespreek as geroepenis. Geroep tot diens in die koninkryk van God in hierdie wêreld. Ons sê dat ons in die Calvinistiese tradisie staan. Dit beteken nie dat ons volgelinge van ‘n mens is nie, maar dat ons grotendeels vanweë sy insigte onsself aan God en sy Woord gebonde ag.” (Du Plooy. Die Kerkblad. Mei 2009:15) 

Dit is baie belangrik dat ons werklik kerk sal bly. Om kerk te bly beteken om EENSGESIND God te bly aanbid. Ons moet as Gereformeerdes werklik biddend God se wil in die Bybel soek en Hom daarvolgens dien en aanbid. Ons moet opnuut ons beloftes en voornemens wat ons tydens die belydenis van ons geloof gedoen het, nakom. Ons moet ywerig saam met die gemeente, een van gees, God aanbid. Moet daarom nie kerkvreemd word nie! Moet nie ophou om saam met die gemeente God te aanbid nie. As jy gesond is en nie onderliggende siektes het nie, kom ywerig saam om God te dien. Soli Deo gloria! – Aan God alleen die eer. 

Ds. Gerrit 

BEWONDER DIE MURE VAN SION

“Gaan om Sion, trek reg rondom, tel sy torings, bewonder sy mure, bekyk sy versterkings, sodat julle dit aan ‘n volgende geslag kan vertel!” (Psalm 48:13,14) 

Oor die eeue heen het Jerusalem ontwikkel van die klein stadjie, Jebus – die goed versterkte stad waar die Jebusiete gewoon het – tot “die stad van die groot Koning” (Ps 48:3). Nie net die stad van koning Dawid nie, maar uiteindelik die stad waar die Here Jesus deur sy kruisdood en opstanding die groot verlossing vir sy volk berei het. Die voleinding van sy werk word voorgestel in ons verwagting van die komende nuwe stad Jerusalem (Op 21). Dit is ook die stad, die nuwe Jerusalem, wat uit die hemel sal neerdaal! 

Jerusalem, alias Sion, is die metafoor van die werk wat God in en deur sy kerk op aarde tot stand bring. Natuurlik het ons nie ’n fisiese stad met steenmure nodig nie, want die kerk van die Here is eintlik soos ’n “stad sonder mure”, omdat die Here self, soos ’n vuur rondom die stad, sy kerk, sal wees (Sag 2:4,5). Ons, sy kerk, is die “lewende stene” wat opgebou word tot ’n “geestelike huis” (1 Petrus 2:5). 

As ons dus gehoor gee aan die oproep van Psalm 48:13 om die stad met sy mure, torings en versterkings te gaan bekyk, sal ons in verwondering God prys vir sy groot dade. En ons sal rede hê om dit aan ons kinders te vertel (48:14). 

So is dit ons plig om die vaste torings vir ons kinders duidelik te laat sien en te laat verstaan. Hiervan is hul Doop die eerste toring. Daarna styg die torings van die Nagmaal en Eredienste uit, omring deur die wonderlike versterkings van Bybelstudiegroepe, kleingroepe, omgeegroepe en ouderdomsgroepe (tieners, jongmense, seniors). Versterkings wat elkeen staande hou teen die aanslae van die bose; veilige skanse waar broers en susters mekaar kan aanmoedig en versterk om te volhard in die geloof. Ons kerkverband is soos ’n muur van veiligheid en elke ampsdraer op huisbesoek, is soos ’n wagter op die mure wat vanuit die torings oor elkeen se geestelike lewe waghou. 

En so word die kerk van Centurion soos ’n stad wat op ’n berg gebou is (Mat 5:14). Ons is immers geroep om ’n lig vir die nasies te wees. “Laat julle lig so voor die mense skyn, dat hulle julle goeie werke kan sien en julle Vader wat in die hemel is, verheerlik” (Mat 5:16). 

As ons sou terugkyk op die werk van die Here hier oor die jare heen is dit net met die bedoeling om die Here te prys vir sy standhoudende genade. Hy is hier in Centurion steeds in en deur ons aan die werk. Hy sal dit wat Hy begin het, ook voleindig! (Fil 1:6) 

Ds Maarten 

Euangelion: Die BLYE Boodskap

Ons hoor so gereeld as iemand uit die erediens stap die opmerking: “Dit was ‘n goeie boodskap” of dalk: “ek het nie ‘n boodskap gekry nie… ” 

Dit laat ‘n mens diep nadink wat is die doel van die erediens en of die erediens die plek is waar die Woordbedienaar ‘n “boodskap” moet bring. Gaan jy na die erediens om die boodskap van die predikant te hoor? Of gaan jy na die erediens om jou “offer” te bring. 

Natuurlik is daar ‘n boodskap wat oorgedra word. Soms ‘n goeie en soms nie so goeie boodskap. Maar het u al ooit besef die Evangelie self die BOODSKAP is. Dit is immers wat die woordjie evangelie beteken: Die Blye Boodskap. 

Dit is dus nie die woordbedienaar se taak om iets anders te sê as die boodskap van die evangelie nie! Inteendeel, die prediking is slegs die verduideliking en die toeligting van die Evangelie self. Daarom is dit vir ons as gereformeerdes altyd so noodsaaklik en belangrik dat die Here Self aan die Woord is in die erediens. 

Hy is aan die Woord deur die hele erediens in al die vorme van die liturgie. By die Votum verklaar ons openlik dat ons hulp alleen in die Naam van die Here is, Hy seën ons, ons sing Sy lof by wyse van Sy Woord… Hy spreek tot ons direk in Sy Eie woorde deur die Wet, en die lees van die Woord. Ons antwoord die Here deur die sing van Sy Woord as antwoord en deur die Woord te bely as die waarheid. 

So word die erediens ‘n meelewing in die ontmoeting van die Heilige God in die erkenning Wie Hy is. Ons bring ons “offer” ons gebede, ons gawes, ons hartsbegeertes. Ons kom met die goeie werke van ons geloof om dank te offer op die altaar van Christus se volmaakte offer. 

Hoe lieflik is die Blye boodskap, want die boodskap is Christus. 

Lourens (vdm)

MOET NIE VAN DIE EREDIENSTE AF WEGBLY NIE!

Heb 10:25 Ons moenie van die samekomste van die gemeente af wegbly soos party se gewoonte is nie, maar mekaar eerder aanmoedig om daarheen te gaan, en dit des te meer namate julle die oordeelsdag sien nader kom.” 

Die samelewing is stadig maar seker besig om terug te keer na normaal. Ja die vraag bly wat is normaal? Wel normaal voor die Covid pandemie was dat, wat die kerk aanbetref, almal vrylik die eredienste kon en moes bywoon. Dit is wat God van ons vra. Die eredienste is nie net ‘n jolige byeenkoms van die gelowiges nie. Die erediens is nie net ‘n noodsaaklikheid waar ek die Woord aanhoor nie. As dit so was kon ons maar goedsmoeds by die huis gebly het, op die rusbank gesit het en oor die internet geluister het. Maar nou is die erediens ‘n ontmoeting van die Drie-enige Verbondsgod, saam met al my medegelowiges. Dit is ‘n byeenkoms waar ons tot eer van God bymekaarkom om letterlik deur God geseën te word, saam tot sy eer te sing en die lof aan Hom toe te bring, saam ons geloof te bely tot versterking van ons eie geloof en tot erkenning wat ons glo, saam na God se Woord te luister en saam gevoed te word deur die prediking daarvan. Dan is ook die “koinonia” so belangrik. 

So is dit dat daar talle bejaardes en mense met onderliggende siektes is wat verseker nie die eredienste sonder kommer kan bywoon nie. Dit verstaan elke gelowige, maar die meeste ander gelowiges het nou die geleentheid om die eredienste een maal per Sondag te kan bywoon. 

Hiermee ‘n ernstige oproep vir elke lidmaat, sover dit vir jou veilig en moontlik is, kom ywerig saam met die gemeente om aan ons Hemelse Vader die lof toe te bring. Die Kerkraad neem verseker die nodige voorsorg en “protokolle” om met verantwoordelikheid en opregtheid almal se veiligheid te verseker. 

Mag die Here dit so beskik dat ons spoedig weer in groot getalle kan saamkom om Hom te aanbid. 

Ds. Gerrit 

Die Vervloekte Kruis

Net die feit dat Jesus gekruisig is, is Skrifvervulling. As ons goed oplet dan sien ons dat die Jode Jesus toe nie gestenig het, soos hulle gebruik was nie, want dit is hoe God alles beskik het. Hy moes gekruisig word sodat Hy die vloek vir ons kon dra. Dit sou nie die geval gewees het tydens steniging nie! 

Reeds in Deut 21:23 word elkeen wat aan ‘n boom of paal opgehang word deur God vervloek! So moes dit Skrifvervulling wees. Christus moet die vloek dra (HK Sondag 15 vr 39). 

Die Romeine het kruisiging uitgedink en toe as vonnisvoltrekking regoor die Romeinse Ryk gebruik om vrees by mense in te boesem. Hulle kon net regeer deur vrees. Vrees is die wapen van die duiwel. God se antwoord op vrees is geloof, liefde en hoop! 

Aan ‘n kruis moes iemand in die openbaar hang, en so lank as moontlik ly. Meesal sonder enige klere aan. ‘n Skande vir die samelewing. ‘n Vreeslike lyding. Spykers deur jou gewrigte en voete, op ‘n ruwe kruispaal (boomstomp), hang jy daar aan jou arms. Jy versmoor stadig. Die elemente is teen jou: son, wind en weer. Dan nog die veragting van die omstanders. 

Uiteindelik die vloek. Vervloek! Verwerp! Weggestoot, uitgegooi, vergete. Soos gemors in die asblik beland, om nooit weer aan gedink te word nie. Christus ly en dra die vloek van God in ons plek. Daarom is Hy toe nie gestenig nie. Die Jode was onder Romeinse bewind en mog niemand ter dood teregstel nie. So presies het God die plaasvervangende lyde van Christus beskik en bepaal en laat gebeur. 

Hy het ons vervloeking op Hom geneem, om ons met sy seën te vul (Nagmaalsformulier). 

Halleluja, loof die Here! 

Ds Maarten