Kategorie: Blogs (Page 40 of 53)

In Oktober 2019 het ons al hierdie jaar se gemeentebedrywighede beplan. Ons het beplan, ons het gebid, ons het God se wil gesoek. Ons het die jaar vol verwagting begin met ’n nuwe predikant en ’n jaar van besig wees in die Koninkryk van God. Ons het die geluide gehoor van ’n virus in Wuhan. Dit was ver van ons af. Ons het nie gedink dat dit ons gaan beïnvloed nie.

Baie min het gerealiseer van die gemeentebeplanning, van die kalender. Feitlik geen gemeentelike aksies, bedrywighede, kon voortgaan nie. Seker die belangrikste het egter gebly en dit is die Lof wat ons aan God bring, die verkondiging van die Woord en ’n omgee vir mekaar, deur die elektroniese media. Oordenkings en preke en ouderlinge wat bel en seker maak dat almal versorg is. Die dissipelskap-aksie wat kos en die Woord bly uitdra het. Susters wat bly werk. Diakens wat omgee en versorg.

Nou het die gevolge van die virus in intensiteit toegeneem. Wat moet ons nou doen? Hoe moet ons dit verstaan?

Niemand weet hoekom God hierdie pandemie toegelaat het nie. Niemand weet wat God se doel hiermee is om dit toe te laat nie. Wat ons wel weet is dat God getrou is en ons nooit alleen sal laat nie. God sal sy kinders behoed en bewaar, nie soos ons wil nie, maar soos Hy wil. Niemand sal siek word, doodgaan, swaarkry, as God dit nie toegelaat het nie.

Daarom moet ons altyd Spreuke 16:9 onthou: “’n Mens beplan sy pad, maar die Here bepaal hoe hy loop.” (’83 NAV)

“Die hart van die mens dink sy weg uit, maar die HERE rig sy voetstappe.” (‘53 Afr vertaling)

Ons wik en God beskik. Ons maak biddend planne, maar God sal laat gebeur soos wat Hy wil of dit toelaat. Daarom moet ons juis in hierdie tyd nie moedeloos word nie. Ons moet nie dink God het ons vergeet nie. Ons moet nie dink dood as gevolg van Covid-19 is toevallig nie. Ons behoort aan God in lewe en in sterwe. My geboortedag en sterfdag is bepaal of ek sterf aan ’n hartaanval, weens ouderdom of ‘n motorongeluk of die gevolg van Covid-19.

Kom ons buig nederig in afhanklikheid voor God.

Kom ons pleit vir sy genade en krag en troos in hierdie tyd.

MAAR kom ons bly God loof en prys en aanbid, want ons is altyd veilig in sy Hand.

Ds. Gerrit

Ek maak verskoning. Diep. Nederige verskoning. Ek het vanmiddag tussen die inkopierakke byna vir Gert verbygeloop. Daar was trane in sy oë agter die blou masker. Ek het jou regtig nie herken nie, my liewe broer. Nogmaals vra ek om verskoning.

In Venesië kan jy maskers koop. Regte, volgesigsmaskers wat jou voorkoms soos die van ‘n nar laat lyk. Maskers wat die vulgariteite van die eiland van romanse verdoesel. Maskers wat die sonde moet wegsteek. Maskers wat lag oor die pret van die banale. Dan skielik storm dit in jou op, die weerstand, die afsku, die weersin teen die wêreld waar jy gewoon net nie inpas nie. Die wêreld is ons woning nie! Ook selfs nie Venesië waarvan almal droom nie.

Almal dra maskers. Die maskers van pretensie. Niemand moet sien nie. Niemand moet inkyk nie. Niemand moet weet nie. By niemand is ek veilig nie. Voorgee is selfverdediging teen die liefdeloosheid van die ander. Soms net vermoedelike liefdeloosheid omdat ekself net so is. My masker die skild voor my eie narsisme. My eie-ek. Ekself.

Selfs op die eiland van die liefde met sy gondeliers en straatmusikante, kry ek myself nie verlos nie. Agter die vyeblaarmaskers van die massas en die vreemde wêreld kry ek my selfsug nie verberg nie.

Maskers op!

Dis die normaal. Maskerlose maskers.

En toe kom Gert – met sy regte Covid-masker in Checkers – en stuit my in my spore. Sou hy dink: selfs die dominee wil my nie ken nie?

Steeds staan ek botstil. Sien ek ‘n traan in die moment van weerontmoeting? Iets onsigbaars gebeur… ons harte ontmoet … agter die maskers van materiaal.

ABNORMAAL!

‘n Oomblik sien ek ‘n stukkie van sy siel. Hy myne. Verbode, ons mag mekaar nie aanraak nie, dit kan die dood bring! Tog, ons wil. Ons mag nie. Maskers regeer!

ABNORMAAL!

Agter Gert en my maskers kom iets na vore: pyn, alleenheid, kommer, stukke vrees – in ‘n erge graad.

Ons ken mekaar. As geloofsgenote wetend: almal is sondaars. Ek die grootste sondaar, soos Paulus. So ontvang en gebore. En tog broers, verloste sondaars! Niks om weg te steek nie.

En nou die nuwe Abnormaal: regte maskers teen die dood. Teen die vrees vir die dood. Die vyand.

‘n Stil begeerte groei, skree dit uit: Alle maskers moet af! Ook die maskers van skyn, pretensie en voorgee.

Is so iets op aarde tog moontlik! Ja, in beginsel wel: slegs in ware gemeenskap (lees: koinonia) van die heiliges, by ware broer-en susterskap, by ware omgee, liefde, vergifnis, barmhartigheid (lees: warmhartigheid).

Ons hoop die tyd kom (mag die Here ons bewaar en genadig wees en dit bespoedig) dat ons die fisiese Corona-maskers sal kan afhaal, sonder verwyt. Weer normaal aangaan.

Dis die vraag!

Normaal was ons nog nooit. Net Adam en sy vrou was aanvanklik normaal…

Die nuwe normaal, honderd persent sonder enige soort masker, pretensieloos en volkome vry…? Eers in die Nuwe Jerusalem!

Gert, my broer, ons sal mekaar daar weer sien. Dan sal ek jou nie weer verbyloop nie! Ek belowe!

Groete. Jou broer in Christus.

Maarten (vdm)

Die meeste van ons se geduldmeters het reeds uitgebrand. Dit is so moeilik om geduldig te wees, veral as jy nie tyd het om te kan wag nie. In baie opsigte is dit wat nou gebeur… Ons wil so graag hê dat ons lewens net weer moet koers kry en terugkeer na normaal, en ons kan nie meer wag nie. Ons kan nie meer wag om terug te gaan werk toe nie, om weer ou vriende en familie te sien, om kerk toe te gaan, om op vakansie te gaan.

Dit is snaaks hoe ‘n mens se geduld teenoor sekere dinge net heeltemal onmoontlik voel. Asof ‘n rooi lig nooit vinnig genoeg kan omslaan nie. Of die laaste periode van skool voor die vakansie aanbreek net nie wil verbykom nie.

My vrou lag altyd in haar mou as my geduldmeter moet ingaan vir herstelwerk, want sy reken dat ek gebid het vir geduld, en nou stel die Here my op die proef om my geduld te leer.

Dit voel vir die meeste van ons of die opheffing van die regulasies nie vinnig genoeg kan kom nie. Maar dan moet ons tog weer vir ‘n oomblik terugdink aan die gejaag van ons lewens wat soms nie tyd het vir stilword nie. Dalk is dit juis dat ons nou moet leer wat dit beteken om balans te hê in die lewe. Nie te veel gejaag en nie te min stiltetyd nie…

In ‘n oogwink gaan dinge verander, en ons gaan terugdink aan die tyd toe ons geduldig moes wag op die Here vir uitkoms… Dan besef ons hoeveel dinge daar is waarvoor ons kan dankbaar wees. Laat ons dan geduldig wees, en uit dankbaarheid die Here loof!

Mag ons elke dag so verlang na die wederkoms…

Lourens (vdm)

Die inperkings was baie radikaal in ons almal se lewens. Vir die eerste keer in ons lewens is ons ingeperk en mag nie uit ons huise gegaan het nie. Nou word die inperkings stelselmatig opgehef maar die krisis is nog nie verby nie en ons moet self verantwoordelikheid neem vir ons doen en late.

Maar hoe het die inperkings jou eie of jou gesinslewe beïnvloed? Daar was sekerlik meer tyd saam as gesin, sonder sport en buitemuurse aktiwiteite. Die kinders het egter ook baie skoolwerk gehad wat hulle moes doen. Maar hoe hoe het dit julle gesinslewens geraak en veral huisgodsdiens? Ons lees in Deut 6:6,7 “Hierdie gebooie wat ek jou vandag gegee het, moet in jou gedagtes bly. 7) Jy moet dit inskerp by jou kinders en met hulle daaroor praat as jy in jou huis is en as jy op pad is, as jy gaan slaap en as jy opstaan.”

Gesonde lewens as jy enkel is of gesonde gesinslewens kom juis na vore as jy in dankbare gehoorsaamheid doen wat God vra. God vra van ons ‘n dankbare en toegewyde lewe aan Hom. Hierdie is nie ‘n moeilike gebod nie. God vra nie geld of diere-offers nie, “lof” is die offer wat God vra.

Deur te lees en te bid, is jy besig om te leer hoedat God wil hê dat ons moet lewe. Daar is nie ‘n voorskrif van hoe nie, maar wel dat ons dit moet doen. Hierdie is nie ‘n moeilike gebod nie, dit is ‘n gebod wat ons net met erns en toewyding moet uitvoer. Maar dit gaan verder as net bloot lees en bid in die gesin, dit gaan ook oor gesamentlike aanbidding.

Ons is steeds daarmee besig, al is dit met die elektroniese media. Maak jy as verbondshoof erns daarmee om Sondae saam met jou gesin te gaan sit en in te skakel op die eredienste en saam met die gemeente God te aanbid? Want alhoewel ons nie bymekaar kan kom nie, wel net in ‘n baie beperkte hoeveelheid in ons gemeente, is ons tog in die gees saam besig om God te dien.

Al is baie van ons lidmate besig om van die huis af te werk en baie dalk meer ure werk, al is hulle by die huis, moet nie vergeet dat ons eerste doel is om God te dien en te eer en te aanbid nie. Maak erns daarmee en dien Hom voluit as jy alleen is, of as jy saam met jou gesin is.

Soli Deo Gloria! Aan God alleen die eer.

Ds Gerrit

Die ingrendeling het ons as kerk tot baie insigte gebring… Dit laat ons opnuut nadink oor die doel en die wese van ons geloof, en natuurlik die wese van die kerk. Is daar iets dieper aan die belydenis van “heilige, algemene, katolieke kerk, die gemeenskap van die heiliges”?

Prof. Dries du Plooy skryf ‘n baie goeie en belangrike artikel in Die Kerkblad, Junie 2020 oor die wese van die erediens en of dit moontlik is om sakramente so oor die internet te bedien.

Hy skryf: “Die tegnologie het in ons tyd geweldig ontwikkel en ons almal het ‘n goeie begrip van hoe kerke nuttig gebruik maak en kan maak van die tegnologie. Sondae kan ons met gemak en effektief elektronies inskakel en luister (en selfs kyk) na ons predikant (of na ander predikante) se aanbieding van ‘n virtuele diens.”

Hy skryf verder: “Dit is egter nie ‘n erediens nie. Die begronding vir ‘n erediens word in die vierde gebod gegee, en die prinsipiële raamwerk hiervoor vanuit die Skrif verder in Sondag 38 van die Heidelbergse Kategismus geformuleer. Belangrike elemente daarvan sentreer rondom die feit dat dit ‘n fisiese samekoms van gelowiges onder leiding van die Heilige Gees is waartydens na die bediening van die Woord geluister moet word, sakramente gebruik moet word, saam gebid word en die Christelike liefdesgawes gegee word.”

Hy verduidelik dan: “’n Inherente eienskap van die erediens is deelname en geloofsaktiwiteite tussen God en sy volk. Dis ‘n ontmoeting tussen God en sy volk op ‘n geskikte plek van aanbidding. Dit is ‘n amptelike vergadering van gelowiges (of kerk) onder leiding en toesig van die ampte wat God self daarvoor ingestel en laat bevestig het. Tydens sodanige erediens/ontmoeting met God is daar ‘n bepaalde liturgie (sakrale of heilige handelinge) wat van die aanvang tot die afsluiting ‘n besondere amptelike toonaard en karakter daaraan verleen (vgl. Ook die NGB art 27-32). “

‘n Erediens word uit die hemel as opdrag gegee. Dit is nie die “kerk” se erediens nie, maar die Here s’n. Dit is daar waar die gelowiges almal saam kom, om in die eenheid van ware geloof die Here met lofsange en danksegging en gawes te eer.

Die erediens is ‘n amptelike vergadering tussen God en volk. Amptelik. Met ander woorde die ampte moet teenwoordig wees. Want die amp gaan die kerk vooraf. Die Here gee eers die ampte, die gawes, en daarna versamel Hy die kerk.

“Hy het immers gegee, sommige as apostels en ander as profete en evangeliste en herders en leraars om die heiliges toe te rus vir hulle dienswerk…” Efesiërs 4:11 ev.

Daarom stel die apostel in Romeine 10:14 ev “Hoe kan hulle Hom dan aanroep in wie hulle nie geglo het nie? En hoe kan hulle in Hom glo van wie hulle nie gehoor het nie? En hoe kan hulle hoor sonder een wat preek? En hoe kan hulle preek as hulle nie gestuur word nie?”

Die geloof is dus uit die gehoor en die gehoor is uit die Woord van God… Deur die verkondiging van die evangelie kom ons deur die werking van die Heilige Gees tot geloof.

Die amp is noodsaaklik vir kerkwees. Sonder die ampte kan ons ook nie erediens hou nie, ten minste, nie soos die Here dit as opdrag gee nie. Daarom het ons as predikante onder leiding van die “Corona-kommissie” wat die bedieningskommissie is, soos aangewys deur die kerkraad, sover dit vir ons moontlik was die virtuele dienste gehou soos ‘n erediens.

Nou het ons egter weer toestemming van die owerheid om met die ampte ‘n erediens te mag hou. Ons bede is dat ons spoedig saam met die gemeente mag saamkom, soos die Here dit van ons verlang om Hom met ons hele hart en siel en al ons kragte te aanbid.

Lourens (vdm)

Lees: Mat 19:16-30; Mar 10:17-31; Luk 18:18-30

Baie keer dink mense dat die hemel net vol “goeie mense” is en die hel vol “slegte mense”. Baie keer dink ons: Wat kan ek nog doen wat “goed” is sodat ek God kan beïndruk, of iets kan doen wat darem tot my voordeel is om in die hemel te kom. Baie keer dink ons dat wat ek doen belangrik is vir God se besluite oor my.

God wil nie iets van jou hê nie, alles behoort aan hom. God wil jou hê, Hy wil jou hart hê, Hy wil gehoorsaamheid hê, Hy wil hê dat ons sy wil moet doen. Ons lees van hierdie jongman, wat baie ryk was, en wat alles gedoen het wat hy moes, hy het die gebooie onderhou, maar Jesus sê vir hom: “Gaan verkoop alles wat jy het en volg My!”

Dit was vir hom baie swaar. Hy het bedroef weggegaan. Tog het hy na Jesus toe gekom in nederigheid, hy het gehardloop, hy het gebuig voor Jesus, Hy het Hom in eerbied aangespreek en eerlike vrae gevra. Ons lees in Mar 10:21 dat Jesus hom liefgekry het. Maar hierdie versoek van Jesus was te veel vir hom. Hy het bedroef geraak. Hoe kan jy sommer maar alles wat jy het verkoop?

Jesus het hier verseker bedoel dat die jongman God nog nie volkome liefgehad het met sy hart en siel en verstand nie. Hy het nog te kort geskied. Sy besittings was vir hom nog baie belangrik. Daarom moet ons onthou dat ons goeie werke ons nie in die hemel bring nie. Ons rykdom bring ons nie in die hemel nie. Ons godsdienstige lewe bring ons nie in die hemel nie. Ons geloof in Jesus Christus, bring ons in die hemel.

Jesus Christus was dié volmaakte mens. Jesus Christus was volkome gehoorsaam aan sy hemelse Vader. Jesus Christus het niks op aarde gehad nie, alhoewel alles aan Hom behoort het, het Hy nie geroem op aardse rykdom nie, Hy het op ’n donkie gery, maar Hy het altyd die wil van sy Vader gedoen. Hy het liefgehad tot aan die kruis. Hy het sy dienswerk op aarde volbring. Glo in Jesus Christus as jou enigste weg na die hemel. Dien God in liefde en in dankbaarheid. Vra altyd vir genade op genade.

Ds. Gerrit