Kategorie: Predikante Skryf (Page 10 of 40)

As die Here wil vier ons aanstaande Sondag weer die Heilige Nagmaal van die Here om sy dood vir ons en ons sondes te gedenk. Die Here wil ons deur die sigbare herdenking van sy kruisdood versterk in die wete en sekerheid dat Hy volkome versoening gedoen het vir al ons sondes. 

Die Nagmaal is dus nie vir sondelose mense nie! Die Nagmaal is vir sondaars, met die voorwaarde dat dié sondaars werklik in Jesus Christius glo en hulle sondes bely, sodat hulle deur die Vader vergifnis kry omdat Jesus daarvoor betaal en geserf het. 

Die Nagmaal is dus vir sondaars soos ek en jy. Die Here Jesus het hierdie herdenkingsmaaltyd in gestel om ons langs die pad van die geloof te help en alle twyfel weg te ruim. So seker as wat jy die brood eet en die wyn drink… so seker het Hy Homself vir jou en my geoffer. Vir sondaars. Soos ons. Soos jou verloofring getuig dat jy binnekort gaan trou. Soos jou troupand bewys dat iemand is wat jou onvoorwaardelik liefhet. So is die sakramente van Doop en Nagmaal Christus se bevestiging en herinnering dat wat Hy gedoen het en in sy Woord beloof het, alles werklik waar is. 

Jy is dus as kind van die Here genooi na sy verbondstafel. Genooi om saam met Hom aan te sit, al verdien ons dit nie eintlik nie. Uitgenooi om fees te vier omdat die Vader jou en my ons verskriklike sondes nie meer wil en gaan toereken nie. 

Jy is genooi om volgende week saam met die broers en susters van jou gemeente te kom en aan te sit aan sy tafel en versterk te word in die geloof. Mag die Here jou (en ons elkeen) deur sy Heilige Gees bystaan om onsself geestelik voor te berei vir hierdie besondere geleentheid. Sien weer volgende Sondag! 

Ds Maarten 

Vir baie mense vandag is die Bybel maar net ‘n geskiedenisboek vol interessante ervarings van mense oor God. Hulle glo, deur die eeue het mense hulle persoonlike ervarings verwoord en opgeskryf, net soos baie ander “heilige” boeke soos bv. die Q’uran. Op hierdie manier word die Bybel gereduseer tot ‘n menslike belewenis, en word dit nie erken as gesagvol en van God nie. 

Dit is wat gebeur het in 1709 met die beskrywing van Vox Populi, Vox Dei. Die stem van die mense is die stem van God. So het die mens sy eie god geword. En die mens luister gevolglik net na sy eie stem. 

Ons belydenis spreek hierdie onfeilbaarheid aan in die NGB veral artikels 2-7. God se Woord is deur die Heilige Gees geïnspireer, en is so lewend en kragtig dat selfs die blindes kan tas dat die dinge wat daarin beskryf word, waar is. 

Daarmee bely ons: Viva Vox Evangelii… Dit beteken die Evangelie is ‘n lewende stem. Die Evangelie is nie maar net ‘n stem oor God nie, dit is die stem van die Lewende God. Dit is ook die Euangelion – die evangelie, of te wel die Goeie of Blye boodskap. 

Die evangelie is die boodskap van God se verlossing. Dit verkondig aan ons die wonderlike nuus van ons redding in en deur Jesus Christus. Maar hierdie lewende evangelie kan nie lewe as ons nie die woorde daarin hoor nie. 

Soos iemand eendag opgemerk het, dat ‘n Bybel wat uitmekaar val getuig van ‘n lewe wat nie uit mekaar val nie. Moet daarom nie een oomblik huiwer nie, om elke dag jou Bybel te lees, om daarin notas te maak en orals te merk waar hierdie lewende Woord jou hart aangryp nie. 

Want deur God se lewende Woord word ons lewe ‘n blye tyding. 

Lourens (Verbi Dei Minister – VDM: Bedienaar van die Woord) 

(1Tim 1:2 en 2Tim1:2) 

Nogal lekker om in die Dinsdagaand Bybelskoolklas te sit en die jong dominee laat hierdie ou dominee se oë oopgaan vir die verstaan van bogenoemde woorde. 

Paulus, se liefdevolle pastorale briewe aan die jong ds Timoteus in Efese, word met hierdie oorvloed van woorde en seënwense begin. Mens kan sien dat hulle ’n baie spesiale verhouding het. 

Ds Riaan Anderson wat die Efesiërs-brief in diepte behandel, verduidelik toe vir ons die verskil tussen genade en barmhartigheid (grace and mercy) wat vrede gee. 

Barmhartigheid is eintlik om iemand jammer te kry. Soveel omgee en simpatie het dat jy hom/haar nie die straf gee wat hulle toekom nie. Genade daarenteen, is om iets te ontvang wat jy nie verwag of voor gewerk het nie. 

In ds. Riaan se eie woorde: 

BARMHARTIGHEID (mercy) – As jy nie kry wat jy verdien nie 

GENADE (grace) – As jy kry wat jy nie verdien het nie 

Mooier kan dit nie gestel word nie. So omvattend is God se goedheid dat Hy ons ons sondes nie toereken nie, en boonop ook nog vir ons die hoop gee op die ewige heerlikheid saam met Hom. 

DAN kan daar mos niks meer tussen my en God staan nie. Geen straf nie, maar volkome versoening en vergewing. Geen dood meer nie, maar wel ewige lewe en vreugde saam met Hom en al die gelowiges. Dan ook geen verwyt, selfverwyt en skuldgevoelens nie, maar VREDE! Dan begin God se ewige Sjalom (vrede) nou al in jou hart, en kan julle mekaar ook ten volle vir die ergste misstappe vergewe. Dan is daar weer vrede tussen mense. 

Sien julle, selfs die ou dominee is nie te oud om te leer nie. Sien julle Dinsdagaande by die Bybelskool. 

Ds Maarten 

Die Apostoliese Geloofsbelydenis rangskik die noodsaaklike waarhede van die Christelike geloof in terme van ‘n natuurlike en logiese vooruitgang. Die orde van die Goddelike openbaring, gebou op die fondament van die Drie-eenheid, word getrou gevolg. Die belydenis beweeg van God die Vader en sy skepping na die persoon en werk van Jesus Christus – sy bonatuurlike geboorte, lewe, dood en opstanding. Daarna kom ons by die Heilige Gees, die kerk en ander toekomsgebeure. [Die Belydenis van Nicea volg dieselfde orde.] 

Die Apostoliese Geloofsbelydenis is nie ‘n logiese beskrywing van abstrakte leerstellings nie, maar ‘n belydenis van feite wat leef en red. Augustinus het na die belydenis verwys as “a brief and grand regulator of true faith”. Luther glo dat die Christelike geloof nie in ‘n korter en duideliker manier gestel kan word nie. Calvyn noem dit ‘n korrekte opsomming van die Christelike geloof. 

Hierdie belydenis is nie deur die apostels geskryf nie, maar dit verteenwoordig ‘n ware en getroue raamwerk van dit wat die apostels verkondig het. Waarskynlik is vroeë belydenisse by die doop van gelowiges gebruik. Die vroegste belydenis was kort en eenvoudig: Jesus is die Here. Hierdie vroeë en kort belydenisse word uitgebrei om die implikasies duidelik uit te bring. Ons weet ook dat die kerke in die vierde eeu almal stellings en belydenisse gebruik het om te verduidelik wat hulle geglo het. Hierdie belydenisse was almal feitlik identies. 

Drie eienskappe van die Apostoliese Geloofsbelydenis 

• Die belydenis beklemtoon dat geloof primêr vertroue in die lewende en ware God is: Ek glo in God die Vader, die Almagtige … En in Jesus Christus, sy eniggebore Seun … Ek glo in die Heilige Gees. Die belydenis sê nie dat ek dit of dat glo nie – ek glo in. 

• Die belydenis in primêr ‘n ware geskiedkundige verhaal. Kyk net na die name wat gebruik word: Maria Pontius Pilatus, Jesus. Dit verwys ook na spesifieke gebeure in die geskiedenis – Jesus se dood, begrafnis en opstanding. Dit berus op werklike geskiedkundige gebeure. Die belydenis is nie abstrakte teologie nie, maar goeie nuus. 

• Die belydenis praat van die Drie-eenheid lank voor ‘n kerkvergadering hierdie leer bespreek het. 

Alle kerke behoort die belydenis te gebruik, maar dan nie as ‘n gewoonte nie, maar as ‘n uitdrukking wat ons geloof bevestig. (Oorgeneem.) 

Ds Maarten 

Hierdie Latynse woorde beteken “die werk van God”. Ons kan dit ook beskryf as die “heilige dienswerk aan God”. Die erediens en die heiligheid van God moet nie net in die “kerkdiens” wees nie, maar dit omvat die volheid van ons lewe. 

Die lewe is ‘n erediens. Ons ganse bestaan moet in die heiligheid van God wees. Om egter in die erediens God te ontmoet, is uitsonderlik. Dit is ‘n heilige ervaring. Daarom mag ons nie maar net “opdaag vir kerk” omdat ons gewete aangespreek voel nie. Ons moet onsself geestelik voorberei. Ons moet daarna uitsien, en opgewonde raak oor die teenwoordigheid van God onder sy kinders. 

Deur die eeue is daar geworstel en gesoek na wat die ontmoeting van die heilige God in die erediens behels. In die ou bedeling was die erediens afgesonder vir die priesters en Leviete. Dit het hoofsaaklik gehandel mbt die offerdiens. God was as te ware “toegemaak” en bedek in die tabernakel se allerheiligste. Hy was die verborge God wat nie in sy heiligheid deur sondaars genader kon word nie. En tog het Hy ge-tabernakel onder sy volk. 

Daarvoor moes die weg na die allerheiligste eers oop gebaan word. Dit kon die priesters uit die Aäronitiese orde nie vermag nie. Hulle kon ook net vir hulle eie sonde versoening doen en nie self betaal vir die sondes van die volk nie. 

As die Sondelose Lam geslag word, op die altaar voor God in die hemel, dan is Hy alleen waardig. Vir sy verlossing moet Hy geloof en geprys word. Nie net op ‘n dag in die week nie, maar elke dag van ons hele lewe. Hy het immers die voorhangsel middeldeur laat skeur om ons toegang tot die allerheiligste God in die hemel moontlik te maak. So word die Here ons geregtigheid. Hy herstel ons lewende verhouding met die Almagtige. 

Nou kan ons ‘n nuwe lied sing: 

Aan U o Lam van God, kom die lof en aanbidding vir ewig. 

Lourens (vdm) 

Dit is nie om dowe neute dat ons die mooiste hoofstuk oor die liefde in die boek Korintiers aantref nie (1 Kor 13). In die antieke Griekse wêreld het elke stad spesifiek een van die griekse gode aanbid en gesien as die beskermgod van daardie stad. In Korinte was dit Aphrodite. Sy was die godin van die liefde en skoonheid en verleiding. As ons egter beskou wat haar idee van die liefde was en hoe hulle in praktyk haar aanbid het, dan besef ons dat dit nogal vér verwyder is van die goddelike of Bybelse verstaan daarvan. God se liefde word gewoonlik uitgedruk in die selfverloënende begrip van “agape”. Ons sien sy liefde in die offergawe van sy eniggebore Seun, ons Here Jesus Christus. 

Aphrodite het egter die woord ‘eros’ gekies as haar beskrywing van die ware liefde. Eros het oorwegend die betekenis van die liefde vir die bevredigng van die eie lus en begeertes. Ek het jou lief vir wat jy vir my doen en beteken. Ek het jou lief vir jou geld of jou status of veral vir hoe ek seksueel bevredig kan word. Die afgod Eros staan haar dan ook by in haar optrede. Geen wonder nie dat die mense gedink het dat hulle haar dien in ware liefde as daar orgies en promiskuïteit plaasvind nie. ‘Porneia’ of pornografie is ook deel van die opwekking van die liefde waarvoor Aphrodite staan. Gevolglik word sy gesien as die godin van vrugbaarheid en was tempelprostitusie een van die bedrywe wat by haar afgodery plaasgevind het. In Korinte is daar destyds drie tempels aan hierdie afgodery gewy en met meer as 1000 tempelprostitute is die stad dikwels die ‘Amsterdam van die antieke wêreld’ genoem. Die heidene het selfs skaamtelose openbare seks voor haar beeld beoefen. 

Daarteenoor kom Paulus en leer die gemeente van Korinte dat ware liefde nie op die self gerig is nie. En uiteindelik beskrywe Paulus deur die Heilige Gees dat die christelike en heilige liefde wat van God kom, altyd op die opbou van die ander en die eer van God gerig is: “Die liefde is geduldig, vriendelik, nooit jaloers of verwaand nie. Dit is bly oor die waarheid en bedek alles, glo alles en hoop alles. Hierdie liefde vergaan nooit” (1 Kor 13). 

Wie dus kies om die Here Jesus te aanbid en te dien, kies ook om afstand te doen van die ponografiese en skaamtelose selfbevredigende liefde. Ook vandag nog met al die versoekings op die internet en sosiale media, moet ons maar elke dag weer kies om die Here Jesus te dien. Hy is immers alleen God. En God is liefde. En Hy het sy liefde deur die Heilige Gees in ons harte uitgestort! Dien mekaar dan in hierdie liefde van God. 

Ds Maarten