Page 168 of 332
Skriflesing: Matteus 24:1-14; 25:31-46; Openbaring 20; 2 Korintiërs 5:10
Teksvers: Matt 25:31-33
Ek kry so al die gevoel dat die laaste dag vir mense meesal maar net ‘n fabelagtige idee is. As jy tyd maak en begin nadink oor watter groot dag dit werklik gaan wees, mag dit selfs bepaalde vrese by jou inboesem.
As ek ds Paul se boodskap van verlede Sondagaand in herinnering roep, dat God selfs weet wat in die geheime kamers van ons lewe en selfs ons harte gebeur, dan mag ons werklik met vrees en ontsag hierdie grootse dag van die Here inwag!
Skriflesing: 2 Korintiërs 1:1-2:11
Teksvers: 2 Kor 1:7, 24 en 2:8
Dit is bykans twee jaar nadat Paulus sy eerste brief aan die gemeente in Korinte geskryf het. Daardie hardvogtige en liefdelose gemeente wat elkeen net op sy eie belange fokus. Tog is die inhoud van hierdie tweede brief so totaal anders. Hulle was immers nog altyd die gemeente van God, al was hulle so sondig.
Ook hulle het ervaar wat dit beteken om te ly ter wille van die evangelie. En die troos waarmee hulle getroos is, kan hulle ander mee vertroos. Want hulle hoop is vas. Hulle geloof is standvastig, en hulle liefde moet weer en weer bevestig word.
So is Paulus se woorde en vermaninge nie om baas te speel oor hulle geloof nie, maar juis om ‘n medewerker te wees aan hulle vreugde. Amen
Teleurstellings in die lewe is onvermydelik. Sommige word verwag, sommige hoop ons sal nie gebeur nie, maar die meeste kom sonder vooraf waarskuwings, soos ‘n spoedkaartjie in die pos. Ongenooide vergistings wat jou lewe bederf en jou vreugde steel. En so gereeld selfopgelegde verdriet en pyniging wat jy deur jou eie selfverwyt nie kan ontsnap nie.
Hoeveel keer het jy nie al in jou spyt en selfmarteling jou optrede verwens en met moeite jou skande en sonde moes bely nie? “Ek kan dit net nie glo nie?” “het ek dit regtig gedoen?”
Terwyl ek teleurgesteld sit en luister na ‘n man en vrou wie se paaie gaan skei, en elkeen hulle storie vertel van die verloop van sake, word dit tog so duidelik dat daar niemand so blind is as die een wat nie wil sien nie.
Die teleurstelling by elkeen is so voelbaar en in my eie gemoed kan ek nie anders nie as om te dink, hoeveel keer veroorsaak ons nie self ons eie smarte nie? Hoeveel keer veroorsaak ons nie self die probleem waarby ons nie kan verby kom nie..? Hoeveel keer kon ons dinge so anders hanteer het en so anders benader het om al die teleurstelling te vermy?
En ek wonder oor my eie lewe… Sal ek leer uit my eie foute? Sal ek leer uit ander se foute?
Terwyl ek die jong ma vas in die oë kyk, en sien hoe die fontein van trane al droog gehuil is, is daar beslistheid in haar stem: “Ek sal nie laat hierdie ding my onder kry nie. Ek sal nie moed opgee nie.” Hoe groot haar teleurstelling ook al is, hoe sleg die toekoms ook al lyk, sal sy volhard en nie moed opgee nie.
In ‘n oomblik flits daardie woorde van ons Here Jesus in Johannes 16 net voordat Hy sterf: “Hou goeie moed, Ek het die wêreld oorwin”.
Mag die Here jou bewaar in jou teleurstelling. En mag jy ook sien hoe jy kan groei, en opstaan en volhard as dinge moeilik gaan. Gryp dan vas aan die beloftes van God se woord, hou vas aan die Evangelie van vreugde, die Blye Boodskap van genade en weet dat God jou nie sal los nie.
Lourens (vdm)
Skriflesing: Esegiël 8
Teksvers: Esegiël 8:18
Hierdie aankondiging in Esegiël 8 vind kort voor die ballingskap plaas. Verder word ook aangekondig dat die Here se teenwoordigheid hulle gaan verlaat as gevolg van die leiers van Israel se openlike beoefening van afgodediens. Asof die Here dit nie sou raaksien nie!!!
In hierdie gesig het die Here vir Esegiël na die tempel en die stad Jerusalem gevat om die geestelike verval van die geestelike leiers te sien. Tog is daar in Esegiël 8 -11 wel ‘n aanduiding dat daar vir hulle ‘n sprankie hoop oor is. God dui aan dat Hy vir hulle ‘n heiligdom sal bly tydens die balling-skap. Daar is ook ‘n belofte deur die Here dat hulle in die toekoms na Israel sal terugkeer. Esegiël 8 vereis egter dat die leiers van Israel tot hulle sinne sal kom. Hulle kan hulleself nie verder mislei om te dink dat die Here nie hulle afgodsdiens raak sien nie.
Die Here roep ons deur die Heilige Gees op om by hernuwing weer na ons eie sondige lewe en praktyke te kyk. Hoe ver staan jy werklik van die Here af? Is die oordeel van die Here ook vir jou voor die deur of hoor jy die roepstem van die Here se genade te midde van oordeel en gevaar dat die Here se teenwoordigheid van ons onttrek kan word?