Die Jubeljaar in Bybelse konteks is ‘n tyd van herstel, dankbaarheid en aanbidding – ‘n tyd waarin God se voorsiening en genade gevier word. 

Die vyftigste bestaansjaar van ons gemeente is ‘n kosbare geleentheid om die grootheid en getrouheid van God oor vyf dekades te erken. 

In Judas 1:24-25 word ‘n lofprysing aan God gerig waarin ons ook kan meedoen met hierdie viering omdat dit fokus op God wat ons oor ‘n tydperk van vyftig jaar behoed en bewaar het. Dit is nie ons pogings nie maar die grootheid en genade van God wat ons beskerm en gelei het. 

Die lied “Hoe groot is U” dien as gepaste loflied om ook God skeppingsmag te eer en die fokus te plaas op Christus se offer aan die kruis wat die kern van ons verlossing en jubeling is. Dit pas by die jubeljaar se tema van herstel en genade. 

Saam met Judas 1:24-25 roep ook hierdie lied ons gemeente op om te erken dat God oor vyftig jaar getrou was en dat Sy mag en heerlikheid tot in alle ewigheid bly. Hierdie teks en lied herinner ons ook aan die bron van ons bestaan en groei – God self – en inspireer ons om die toekoms met geloof, vreugde en vertroue tegemoet te gaan. 

Die jubeljaar is dus nie net ‘n viering van die verlede nie maar ook ‘n uitnodiging om in aanbidding te staan en soos Judas 1:25 te verklaar: “Aan Hom wat die mag het om julle daarvan te bewaar dat julle struikel, en om julle onberispelik en jubelend voor Sy heerlikheid te stel, aan die enigste God, ons Verlosser, deur Jesus Christus ons Here, behoort die heerlikheid, majesteit , krag en mag – van voor alle tye, en ook nou, en tot in alle ewigheid. Amen.” 

Oudl Louis Trichardt 

SABBAT – Die Sabbat hou verband met God se skepping in 6 dae. God het die 7de dag as gereelde rusdag ingestel wat geheilig moet word (Eks 20:11). In Deut 5:15 lees ons dat die Sabbat ook verband hou met Israel se verlossing van hul slawebande in Egipte. Die Nuwe Testamentiese gelowiges heilig nie meer die Sabbat nie, omdat dit vervul is in Christus. Ons vier wel die rusdag (Sondag), synde die opstandingsdag van Jesus uit die dood. Sondag word as rusdag gevier aangesien ons as slawe van die sonde deur Jesus se kruisdood verlos is. 

SABBATSJAAR – Dit is al om die sewende jaar gevier en het ‘n jaar lank geduur. In hierdie jaar moes die hele land rus en onbewerk gelaat word. Soos die Sabbat aan God gewy is, is ook hierdie jaar in sy geheel aan God gewy. 

Die Sabbatsjaar is gevier tot eer van die Here (Lev 25:2 en 4). Soos daaglikse werk op die Sabbatdag gestaak moes word, so moes werk op die bewerkte lande en wingerde gestaak word. Deur die bewerkte lande en wingerde van menslike gebruik te onttrek, is die Sabbatsjaar aan God gewy deur die rus en herstel. Die Sabbatsjaar gee erkenning aan die feit dat God die werklike Eienaar van die grond is en daarop voorsien. 

Die Sabbatsjaar gaan egter ook oor skuldafskrywing van mede-Israeliete, vrygewigheid aan die armes, vrylating van mede-Israeliete wat slawe is en eerstelinge van alle vee wat aan God gewy moet word. Die eerstelinge van grootvee mag nie gebruik word vir werk nie en die eerstelinge van kleinvee geskeer word nie. As offers moes dit in die teenwoordigheid van die Here geëet word op die plek wat die Here aangewys het. (Deut 15:19-20). 

As Nuwe Testamentiese gelowiges moet ons blymoedig aan die behoeftes van armes voorsien deur ons diakonale bydraes. Dit gaan dus om die gelowige se verhouding met sy medemens asook ons verhouding met God wat ons as slawe van die sonde deur die kruisdood van Christus bevry het. 

Na 7 Sabbatsjare (49 jaar), moes die Hersteljaar in die 50e jaar deur Israel gevier word as ʼn rusjaar tot eer van God. Israel het gejubel omdat die Here hulle uit Egipte verlos het en in die beloofde land ingelei het. In wese gaan die Hersteljaar oor die lossingsreg en teruggee van eiendom aan die oorspronklike eienaar onder bepaalde voorskrifte. 

Eerstens gaan die Hersteljaar om Israel se verhouding met die Here. Tweedens gaan dit oor die gelowige se verhouding met sy medemens. Die streng voorskrifte aan Israel is nie meer op die Nuwe Testamentiese gelowiges van toepassing nie. 

Alles behoort aan die Here en ons is slegs rentmeesters van dit wat God aan ons gee. Ons moet jubel en juig in die Here se voorsienigheid en daarom moet ons met vreugde en dankbaarheid gee. 

As Christene moet ons jubel en juig oor Christus se verlossing van ons sondes en ons erfenis in die hemel. Daarom moet ons as gelowiges aan behoeftiges gee met blymoedige harte en vrygewige hande en moet ons wegdraai van die sonde en lewe tot heiligmaking. 

Kom ons lei ‘n jubel lewe tot eer van God. 

Oudl Gert Boshof