Gereformeerde Kerk Centurion

Die webtuiste vir die Gereformeerde Kerk Centurion.

Page 30 of 344

 Die Sinode van Nicea: Waarheid of Verdraaiing?

 “Did you know that one vote at a secret meeting decided what billions of people would believe for the next 2000 years? It happened at the council of Nicaea in 325 A.D., when the Roman emperor Constantine gathered bishops to settle a growing problem: Was Jesus divine or human? Was he God or chosen by God? The answer would decide who held spiritual power and who would control it. The debate exploded. Arguments turned into politics. When Constantine called for peace, they took a vote. By a show of hands they declared Jesus fully divine, equal to God. That single decision rewired the foundation of Christianity. Those who disagreed, were branded heretics, exiled and erased. The church would now decide what was true and was forbidden. But here’s the part they never told you: The council of Nicaea was not about faith, it was about empire. – https://vt.tiktok.com/ZSy1rp3SD/” 

So lui die inhoud van ‘n video op TikTok wat ingekleur is met pragtige prentjies van tonele tydens die vergadering. Die argument klink nogal betroubaar en ‘n mens voel onmiddellik om tog te wonder oor wat die waarheid is. Sonder om stil te staan by die veralgemenings en verdraaiings van die waarheid in die video, is die sentrale feit van die argument, dat slegs een stem die uitslag bepaal het, geheel uit iemand se duim gesuig. 

Net ‘n dekade of so voor die sinode van Nicea, sterf Diokletianus in 311 nadat hy reeds in 305 as keiser geabdikeer het. Diokletianus het die kerk wreed en meedoënloos vervolg, erger as enige ander keiser voor hom. Keiser Konstantyn, wat met die edik van Milan christenskap gewettig het, roep hierdie sinode bymekaar omdat die leer van Arius, dat Jesus ‘n skepsel is en daarom nie gelykwaardig aan die Vader nie, die kerk en staat in beroering gebring het. Sommige van die biskoppe by die sinode het nog die littekens van hulle wonde aan die hand van Diokletianus gedra, byvoorbeeld Paphnutius van Thebes, ‘n biskop uit Egipte, wat ‘n oog verloor het en sy hakskeensenings is afgesny. ‘n Halfblinde en kreupel man wat onwrikbaar in sy geloof staan. Hierdie was nie net teoloë wat oor fyn puntjies in teologiese geskrifte geredekawel het nie, hierdie was manne wat vir Christus gely het! 

Toe die debat oor die wese van Christus so warm geraak het dat dit duidelik was dat die twee kante mekaar nie sou kon vind nie, was die voorstel dat ‘n belydenis opgestel word wat almal kan onderteken. Die gevolg hiervan was die Geloofsbelydenis van Nicea wat ons deesdae algemeen gebruik en ons ook nou baie beter ken as voorheen. Sommige bronne sê drie, ander dat vyf biskoppe nie die belydenis onderteken het nie. Daar was ‘n totaal van 200, dalk 318 biskoppe – ons weet nie regtig nie. Ons weet wel dat daar nooit ‘n stemming was waarmee die wese van Jesus tot iets goddeliks verklaar is nie. Dit is ook nie die getalle wat saak maak nie, dit is die gesag van God se Woord. God se Woord openbaar Jesus as die Christus, die enigste Seun van God – een in wese met die Vader. Daaroor was daar voor die sinode van Nicea nie twyfel onder die ware gelowiges nie, net soos wat daar vandag steeds geen twyfel onder ons bestaan nie. Die debat het nie hier geëindig nie, soos die indruk wat die video laat nie, dit het eerder in intensiteit toegeneem. Selfs vandag hoor ons gereeld van dwaalleringe wat hiermee ooreenstem. 

Ons moet ons nie laat mislei nie deur mooi woorde en prentjies nie. Net so moet ons ook versigtig moet wees dat ons nie ander mislei met dit wat ons self soms verkeerdelik glo nie. “Ek sal die Vader vra en hy sal vir julle ‘n ander Parakleet gee, sodat Hy vir ewig by julle kan wees. Hy is die Gees van die waarheid, wat die wêreld nie kan ontvang nie, omdat die wêreld Hom nie sien nie en ook nie ken nie. Julle ken hom egter, omdat Hy by julle bly en in julle sal wees.” – Joh 14: 16-17 

Oudl Pieter vd Dussen 

God, ons toevlug in alle omstandighede!

Skriflesing: Psalm 46 (2020)
Teksvers: Psalm 46: 2, 5, 9

Die Nuwe-Testamentiese kerk het baie geworstel met die vraag hoe Psalm 46 uitgelê moet word. Die Psalm is dikwels allegories verklaar en dit het tot ‘n willekeurige uitleg gelei (vgl. bv. Augustinus). 

Luther dui egter tydens die Reformasie koers aan en beklemtoon ‘n historiese verstaan van hierdie Psalm. Hierdie Psalm is duidelik ‘n trooslied soos Luther se ‘Ein feste Burg ist unser Gott’ aandui en moet ook so uitgelê word. 

In die Psalm word God verkondig as: 

  1. ‘n toevlug, 
  2. ‘n lewegewende rivier, en 
  3. ‘n oorwinnaars-koning. 

Sonde kan nooit ongestraf bly nie

(Last updated on November 17th, 2025)

Skriflesing: Genesis 43:1-44:34 (2020)
Teksvers: Genesis 43:16

Het jy al probeer om jou sonde vir God weg te steek? Het jy al soos Jona prober weghardloop, of soos Moses die woestyn in gevlug om van jou skuld te prober wegvlug. 

Josef se broers het gedink dat hulle sonde teenoor hulle broer na 22 jaar ‘n stille dood gesterf het, maar dan word hulle ontnugter. Dit is asof hierdie onbekende Egiptiese regeerder hulle altyd een stap voor is. Hulle is in ‘n hoek gedruk vanweë die droogte, hulle kan nie anders nie, Benjamin moet saam anders is daar nie kos nie. 

So is God al die tyd aan die werk, sodat Juda uitroep: God het die onreg van u dienaars uitgevind… Immers, die sonde kan nooit ongestraf bly nie. 

 Hervorminigsondag

 Die eerste 10 van Martin Luther se 95 stellinge van 31 Oktober 1517 op die kerkdeur van Wittenberg, Duitsland klink in Afrikaans soos volg: 

Uit liefde vir die waarheid en met die begeerte om die waarheid openbaar aan die orde te stel, sal daar in Wittenberg oor die volgende stellings gedebatteer word onder die voorsitterskap van die eerwaarde monnik Martinus Luther, met ’n magistergraad in Vrye kunste (geesteswetenskap) sowel as in die heilige teologie, tans volle professor te Wittenberg. Daarom versoek hy die mense wat nie teenwoordig kan wees en mondelings met ons kan debatteer nie, om dit in hulle afwesigheid skriftelik te doen. 

In die Naam van ons Here Jesus Christus. 

1. Omdat ons Here en Meester Jesus Christus sê: “Doen boete” (Bekeer julle) (Matt. 4:17) wou Hy gehad het dat die hele lewe van gelowiges ’n lewe van boetedoening (bekering) moet wees. 

2. Hierdie woord (bekering)* kan nie in die betekenis van die sakramentele boetedoening verstaan word nie. (Dit is in die sin van bieg en vergoeding wat deur die amp van die priester uitgevoer word nie.) 

3. Nogtans beteken dit, (bekering volgens Matt. 4:17) nie slegs ’n innerlike bekering nie; Eintlik is die innerlike bekering niks werd nie as dit nie uiterlik op baie wyses die afsterwing van die vlees bewerk nie. 

4. Dus bly die straf daar, net solank as wat die vyandskap teen jouself bly (Dit is die ware innerlike bekering). Dit beteken dit bly tot met die binnegaan in die hemelryk in. 

5. Die pous kan en wil geen ander soort straf kwytskeld as die soort straf wat hy volgens sy eie besluit of volgens die kerkreg opgelê het nie. 

6. Die pous kan sondeskuld op geen ander manier vergewe nie as om net te verkondig en te bevestig dat dit deur God vergewe is nie. Die pous kan tog sekerlik net vergewe in die sake waarin hý die reg voorbehou. Minag ’n mens hom hierin, dan bly die (hierdie tipe) skuld verseker voortbestaan. 

7. Eintlik vergewe God nie een se skuld wat hom nie ter selfde tyd aan die priester as God se verteenwoordiger geheel en al deemoedig onderwerp nie. 

8. Die kerkregtelike boetebepalings is net van toepassing op mense wat lewe. Mense wat gesterf het, mag nie aan kerkregtelike bepalings onderwerp word nie. 

9. Die Heilige Gees bewys deur die pous sy goedheid vir ons daarin dat wanneer die pous dekrete uitvaardig, hy elke keer die dood en uiterste noodsaak uitsluit (uit sy regsbevoegdheid uit) 

10.’n Priester wat vir mense wat gesterf het nog steeds kerkregtelike boetestraf laat voortbestaan tot binne in die vagevuur, tree onkundig en sleg op. 

Lourens (vdm) 

« Older posts Newer posts »