Kategorie: Predikante Skryf (Page 2 of 41)

Die term Koningskinders is al sinoniem met evangelisasie in die GKSA. Dit staan elke gemeente vry om self die geleentheid aan te gryp om op so ‘n besondere wyse kinders uit ons gemeenskap geleenthede te bied wat nie altyd moontlik is nie. 

Die inisiatief het in die 1980’s begin toe ds. Lammert Stavast sommer ‘n kombi vol kinders gelaai het en met hulle see toe gery het. Stelselmatig het die behoefte gegroei veral vir kinders wie se huise nie kerklik gebonde is nie, en al hoe meer gemeentes het die “patent” gebruik vir kinder-evangelisasie. 

In my matriekjaar het ons gemeente in Pietersburg-Noord die eerste keer ‘n kamp gehou. Dit het my lewe drasties verander. My oë het oopgegaan vir die geestelik nood in ons gemeenskap en selfs eie buurt. Ek het ook betrokke geraak by die koningskinders in Cachet-gemeente tydens my studentejare. Daar was ook kampe wat ek help aanbied het in Ellisras en Potgietersrus. Later saam met sewe gemeentes in die Bosveld streek. 

Ons het ook kampe gehou in Hoedspruit en Kimberley, en so ook hier in Centurion. Die nood bly oral dieselfde, die verlange na die suiwere evangelie van Christus wat sondaars red. 

Dit maak hierdie woordjie so uniek, Koningskinders, want dit is nie net vir kinders aan wie die evangelie verkondig word nie. Elke kind van ons hemelse Vader is ‘n kind van die Koning. Ook ek en jy is Koningskinders. 

Kyk watter groot liefde God aan ons bewys het, dat Hy ons sy kinders noem! 

Dit is ‘n voorreg en seën om ‘n kind van die Koning te mag wees. Ons wat natuurlik kinders van die sonde was, word nou kinders van God gemaak. Deur sy liefde maak Hy ons sy kinders. Hy neem ons aan sodat ons egte kinders mag wees. En ons moet dit ook wees. Maar kinders van die Koning maak jou ook ‘n prins en prinses. Dit is ‘n wonderlike eretitel en status, en tog ook nie. Want ‘n prins en prinses wat nie hulle ereplek waardig is nie, bring die Koning in onguns. 

Watter voorreg geniet ons tog om kinders van God genoem te word. Mag ons ook met die Nagmaal sien hoe kosbaar dit is, om saam met ons Here Jesus te deel in die wonderlike gawe as Koningskinders. 

Lourens (vdm)

Tydens ons weeklikse Bybelstudie van Matteus het ons weereens besef dat die kinders aan die Here behoort. Psalm 127 stel duidelik dat hulle “geskenke van die Here” is. Kinders word aan ouers toevertrou om hulle op te voed vir die Koning en die lewe in sy koninkryk. Jesus beveel in Matteus 19 dat ons die kinders nie moet verhinder nie. 

Volgens die ouers se belofte by die doop neem ons die verantwoordelik op om hierdie kinders nie net kos te gee nie, maar hulle na die Here toe te bring. Dit geskied dan juis in die huisgodsdiens wat daagliks aan die huistafel moet plaasvind. Hierin moet ons as ouers weer ernstig ons verantwoordelikheid verstaan en nakom. Ons moet ook ons kinders nie verhinder om kerk toe te kom of die katkisasie by te woon nie. Soos ‘n bouer wat steen vir steen aan ‘n huis bou, so sal ook ons taak en verbondsplig dag na dag bydra tot die geloofgroei en -opbou van ons kinders wat aan ons toevertrou is. 

Ons het nogal die gewoonte aangeleer om kinders tydens ons nagmaaldienste tuis te laat bly. So gebeur dit soms dat daar kinders in die belydenisklas beland wat nog byna nooit self ‘n nagmaalviering gesien of beleef het nie. Kinders deel indirek reeds in die seën van die sakramente deur net in die eredienste teenwoordig te wees. As ouers kan uself betrokke raak by die reël van aksies vir ons gemeente se kinders en seker maak dat jou kinders daaraan deelneem en hulle so leer om verantwoordelikheid te neem vir hulle lidmaatskap as dooplidmate. 

So hoor ons Jesaja wat voor die Here verskyn en eintlik bid dat die Here se kinders seën: “Hier is ek en die kinders wat die Here my gegee het” (Jes 8:18). So kom ons as huisgesinne Sondae na die eredienste onder die seënende hand van die Here, om weer in die week uit sy seën te lewe. Daarom sê Jesus vir sy dissipels as hulle die kinders wil wegstuur: … “verhinder hulle nie om na my toe te kom nie, want aan hulle behoort die koninkryk van die hemele” (Mt19:14). 

Ds Maarten

Ons almal is goed bekend met die naam Dirk Postma. Ons weet van Rustenburg in 1859 waar die “doppers” onder ‘n seringboom begin bymekaar kom het. Ons weet van Postmasburg, wat na hom vernoem is, en Burgersdorp waar die teologiese opleiding begin het.

Tog is daar bitter min mense wat enige van sy boeke of preke besit, en bykans niemand weet wat hy geskryf het nie. Gevolglik wys ek u graag op ‘n besondere boekie, die enigste “werkie” wat hy self in 1875 saamgestel het, en ‘n dogmatiek wat gedien het as katkisasie vir die opleiding van predikante en natuurlik katkisasie vir lidmate.

Die boekie se naam is Mijne Handleiding voor de Godgeleerdheid volgens de Kern van Aegidius Francken. Postma het die boekie saamgestel soos die Kategismus in ‘n vraag en antwoord wyse, met 33 hoofstukke. Dit is egter die begin wat baie besonders is.

“Hoofstuk 1. Oor Kennis van God uit die Natuur.

Vr. 1. Waarin bestaat ons hoogste goed?
Ant. In de vriendschap en gemeenschap met den gelukzalige God, Ps. 144:15 Welgelukzalig is het volk, wines God de Heere is.

Vr. 2. Wat verstaat gij (jy) door het hoogste goed?
Ant. Zulk een goed, dat ons volmaken en in alle oneindige zielsbegeerte vervullen kan.

Vr. 3. Vindt men in God, en in het genot van zijne gemeenschap dat hoogste goed?
Ant. Ja, zekerlijk, Ps. 68: 20, 21. Die God is onze zaligheid, Sela! Die God is ons een God ran volkomene zaligheid; en bij den Heere, den Heere, zijn uitkomsten tegen den dood. Ps. 73: 25. Wien heb ik nevens U in den Hemel? Nevens U lust mij ook niets op de aarde!”

Laat ons lewe ook begin met hierdie strewe, in vriendskap en gemeenskap met die geluksalige God. Dat ons Hom mag ken as die bron van alle goedheid. Hy is die hoogste bron van goed waarna ons kan strewe. Immers, in Hom is die lewe!

Lourens (vdm)

Ons leef in ’n tyd van onsekerheid, morele verwarring en geestelike onverskilligheid. Nuusopskrifte getuig van konflik, ekonomiese druk en gebroke verhoudings. In só ’n wêreld kan ’n mens maklik moedeloos raak. Tog bly die roeping van die kerk onveranderd: ons is geroep om as liggaam van Christus lig en sout te wees (Matt. 5:13–16). 

Die Here vergader, beskerm en onderhou vir Hom ’n gemeente deur sy Woord en Gees. Elke Sondag kom ons saam om onder die bediening van die Woord te sit. Daar word Christus aan ons verkondig — gekruisig en opgestaan. Daar word ons geloof versterk, ons harte vermaan en ons hoop vernuwe. Maar die erediens is nie die eindpunt nie; dit is die begin van ’n nuwe week se diens. 

As gelowiges word ons uitgestuur as getuies. In ons huwelike en gesinne, by die werk en in die gemeenskap, dra ons die Naam van Christus. Ons woorde moet getuig van waarheid, ons optrede van liefde, en ons houding van nederigheid. Getuienis is nie bloot ’n besondere projek of ’n georganiseerde aksie nie — dit is ’n lewenswyse. Wanneer ons vergewe, wanneer ons getrou bly te midde van druk, wanneer ons hoopvol leef ondanks swaarkry, wys ons op Hom wat ons Verlosser is. 

Laat ons daarom volhard in gebed, trou wees in eredienste, en mekaar bemoedig in die geloof. Die wêreld het nie nóg opinies nodig nie, maar ’n sigbare, lewende getuienis van God se genade. Mag ons gemeente só leef dat Christus verheerlik word, en dat mense deur ons lewe na Hom toe getrek word. 

Aan Hom alleen die eer 

Ds. Maarten 

Die meeste van ons se kontakte lys op ons telefoon is honderde, soms duisende mense. Sonder huiwering sal ons iemand wat ons ontmoet of dalk groet sommer gou as kontak stoor, want jy ken mos nou nie die persoon. Ons menslike begeerte is om geken en erken te word. Dit is deel van ons menswees, en ingebore in ons wese. 

Tog is daar min mense wat ons regtig “ken”. Die meeste is kennisse, maar nie bekend nie. In die aanlyn-wêreld is dit maklik om iemand vandag te leer ken en te sien waar hulle vakansie hou, watter kos hulle eet, watter stokperdjies hulle het. Jy kan sien wat mense “like”. 

Die vraag is of ons God ook so kan ken? 

Die Bybel is die “facebook” van ouds waar ons God se doen en late, sy woorde en wil kan leer ken. Die vraag bly egter, of jy Hom ken? Dit beteken om meer as net die Tien Gebooie te kan opnoem of om die Bybelboeke in volgorde te sê. 

Om God te ken, beteken om in ‘n lewende verhouding met Hom te wees. Om God te ken is om te doen. God is tog baie meer as net ‘n kennis, of nood nommer as jy in die moeilikheid is. 

Om God te ken is om Hom lief te hê. En liefde bedoel omgee. Om te eerbiedig wat vir iemand belangrik is. Om heilig met iemand te leef. So wil God dat ons heilig met Hom leef, in liefde. Dit is immers die vervulling van die wet. 

Dit is die bedoeling van die koms van die Geliefde Seun van God. Hy het nie net gekom om te sê Hy is lief nie, Hy het sy liefde met die daad bewys. Hy het daad by die Woord gesit. Dit bring die versekering van God se liefde en trou teenoor sondaars! As ons Hom leer ken, kom daar vrede en vertroosting en vreugde en vervulling. 

Hoe wonderlik is dit om God te mag ken! 

Lourens (vdm) 

 Die vraag is hier of gelowiges wel nog ‘sondaars‘ genoem kan word. Kinders van God sondig tog nie meer nie! (1Joh3) Wie verlos is het immers oorgegaan van die koninkryk van die bose na die koninkryk van God. Ons behoort aan Christus wat ons van die sonde verlos het. Hoe kan ons dan praat van onsself as ‘sondaars’ en as mense ‘wat die dood/hel verdien’? Dit klink alte veel na ‘n kontradiksie in homself. Sommige mense wil glad nie so van hulself praat nie. Dit sou te negatief wees. Dus gaan hulle eerder daartoe oor om die goeie eienskappe van die gelowiges te beklemtoon. Dit laat mens darem bietjie beter voel. 

Paulus sê egter in 1 Tim 1:15: “Dit is ‘n betroubare woord en kan sonder voorbehoud aanvaar word: Christus Jesus het in die wêreld gekom om sondaars te verlos. Van hulle is ek die grootste.” As Paulus homself dus ‘n sondaar noem, behoort ons dit seker ook te doen. Hy noem homself selfs die grootste sondaar! Hy verwys hierna sy verlede dat hy die kerk van Christus vervolg het (vgl 1Kor15). Hy dra selfs nog smarte van sy verlede, alhoewel hy weet dat God volkome vergewe het. Kyk mooi hoe Paulus nie sê “ek was die grootste” nie, maar hy sê “ek is“! 

Om jouself ‘n sondaar te noem is geen ontkenning van wat Jesus vir jou gedoen het nie. Om te sê dat jy ‘die hel verdien’ is die waarheid, alhoewel jy weet dat dit ter wille van Chtistus nie sal gebeur nie. 

Ons is sondaars want ons doen sonde. Verloste, weergebore geredde kinders van God doen elke dag nog steeds sonde, maar hulle glo en ken die evangelie dat God hierdie sonde, om Jesus wil, nie gaan toereken en ons gaan veroordeel en ewig straf nie! Dis die goeie nuus. Die stryd teen die sonde duur dus voort. Kinders van God doen nie meer sonde nie, sou dus eerder wil sê hulle doen (hopelik) ‘minder’ sonde. Hulle voer die stryd/geveg teen die sonde. Hulle hou nie aan met sondig nie. Hulle hou nie aan nie… hulle hou eerder daarmee op! En as jy dus nou minder vloek as laasjaar, is dit wonderlik, maar nou moet jy ook begin seën en goed doen, ja selfs aan jou vyande. Dan is jy ‘n sondaar, maar ‘n strydende en oorwinnende sondaar wat daagliks leef in bekering en berou en in gebed om genade en vergifnis. 

Om daagliks te onthou dat ek die ewige straf oor my sonde verdien, laat my ook daagliks met dank besef dat ek deur Christus nie verlore gaan nie. En vir ewig, ja ook in die hemel, sal ons onthou dat ons die ewige dood verdien, maar NIE daaraan uitgelewer sal word nie. Dit sal die grond/rede wees vir ons lof aan God, nou en in die ewigheid. 

“Aan Hom behoort die heerlikheid, tot in alle ewigheid. Amen”

Ds. M. van Helden