Ken jouself! Wees beskeie oor jouself! Roem in God alleen!

Rom 12:3 “…Moenie van jouself meer dink as wat jy behoort te dink nie. Nee, lê jou liewer daarop toe om beskeie te wees in ooreenstemming met die maat van geloof wat God aan elkeen toebedeel het.”

God het aan elkeen van ons gawes gegee. Sommige het meer gekry en ander minder. Een gawe is egter nie belangriker as ’n ander nie. Hoe meer gawes jy gekry het, beteken nie jy is belangriker nie, maar jy het ’n groter verantwoordelikheid om al jou gawes reg te gebruik.

Om meer van jouself te dink, is tipies hoe hierdie wêreld ons wil breinspoel. Dit word aan ons voorgehou om altyd te strewe na die belangrikste, die beste, om te presteer, sodat jy, of mense om jou, jou op die skouer kan klop. Dit is in direkte lyn met wat die Bybel aan ons leer. Die gawes wat God jou gegee het moet jy voluit gebruik, nie soos jy wil nie, maar soos wat God wil. As daar die geringste selfvoldaanheid is, soek jy nie meer God se wil nie, maar jou eie wil.

Nee, vra en soek biddend van God, wat is my gawes? Waarin is ek goed? Ken jouself, waarin jy goed is, wat jou gawes is. Erken die gawes wat God aan jou gegee het en gebruik dit biddend tot voordeel van sy koninkryk. Dit beteken om vol blydskap, met dankbaarheid, God te dien en tot voordeel van jou naaste te doen wat jy doen. Paulus noem verder in die perikoop, gawes wat mense ontvang het is die van, profesie, diens, onderrig, bemoediging, om te kan leiding gee, te kan uitdeel en met toewyding en blymoedigheid te werk.

Daarom is dit so belangrik dat ons die gesindheid van Jesus Christus sal navolg. Hy het op ’n donkie Jerusalem binnegery. Hy het nie vir materiële rykdom gewerk nie, alles behoort tog aan Hom. Hy het nagte deur vir sy kerk, vir sondaars gebid. Hy het sy lewe gegee vir son-daars. Hy was bereid om fisies en geestelik, helse pyn en lyding, te ondergaan ter wille van sy mense.

  • Kom ons erken en ken ons gawes wat God aan ons gegee het.
  • Kom ons gebruik dit tot voordeel van die kerk, van ons medemense.
  • Kom ons waardeer ons medemense, prys hulle, met hulle gawes.
  • Kom ons dien God en eer God en loof en prys Hom.

ds. Gerrit

Verlies en wins

2 Kor 5: 1 Ons weet dat wanneer ons aardse woning, wat maar ‘n tent is, afgebreek word, ons ‘n vaste gebou in die hemel het. Dit is ‘n woning wat nie deur mense gemaak is nie, maar deur God, en dit bly ewig staan. 2 Terwyl ons in die tentwoning leef, sug ons, want ons verlang daarna dat ons woning uit die hemel ons sal oordek. 3 Ons wil nie ontklee wees en naak voor God staan nie. 4 Ons wat nog in die tentwoning is, sug en voel bedruk, omdat ons nie van die aardse liggaam afstand wil doen nie; ons wil die hemelse bo-oor die aardse aantrek, sodat wat sterflik is, verteer kan word deur die lewe. 5 Hy wat ons vir hierdie oorgang voorberei het, is God. As waarborg hiervan het Hy ons sy Gees gegee.

As u my toelaat om vandag ‘n persoonlike ervaring te deel, wil ek graag praat oor verliese wat gedurende die afgelope tyd ervaar is. Ek voel die verlies aan my eie lyf op verskillende vlakke, en u sal u eie daarby kon voeg, of dalk met myne identifiseer.

Hierdie jaar was daar vir my die uitsig van ons veertigste huweliksherdenking. Ons wou ons onsself trakteer met ‘n bederftyd wat nou heeltemal nie kon realiseer nie. Onder andere sou ons saam na ‘n konsert van André Rieu in Maarsticht, Nederland, gaan kyk het! My twee Bybelland-toere hierdie jaar, én my langverlof, het onder die pandemie gesneuwel. En dan daarby – die verlies aan die gewone roetine, aan koinonia, kontak en saamwees. Ook nog die vreemde, abnormale regulasies wat ons gemaksones kom toets het. Nog intenser, voeg daarby die daaglikse gesprekke oor die seer en pyn van die eensame Covid-geïsoleerdes. Ander wat hulle werk of salaris verloor het. Daar-by ook diegene wat geliefdes aan die dood afgestaan het, en helaas! … tydens die doods-ure nie die nodige onderskraging kon gee, of kry nie weens die regulasies. Dié soort afskeid is swaar. In al hierdie dinge beleef ons ‘n bedekte voosheid en verlamming weens die abnormale, aanhoudende dra van maskers, die aanhoudende sanitering en die aanhoudende onsekerheid oor wat die diepte-punt (sic: hoogtepunt, piek) van die pandemie gaan wees.

In hierdie proses het ek besef dat die swaarste verlies vir seker is dat ons ons menslike vryheid ingeboet het. Vryheid wat ons as vanselfsprekend aanvaar het en die onsekerheid van die toekoms wat ons dalk gedink het onsself kon uitdroom: dus, verlies aan planne en drome!

Geleerdes het lankal bepaal dat mens tydens verlies die volgende prosesse deurgaan – elke mens op sy eie manier en met sy eie intensiteit: Eers die skok en gou daarna die ontkenning van die werklike gebeure. Dit word gevolg deur aggressie en lei op sy beurt tot ‘n onderhandelingsfase. Meesal kom aanvaarding nadat iets van ‘n swaarmoedige fase (lees: depressie), van langer of korter duur, beleef is.

Maar dan is dit nog nie klaar nie. Hierna volg eintlik die belangrikste deel van die trauma en beproewing van verlies, naamlik om betekenis te soek en te vind en selfs te gee aan dit wat jy deur die verlies belewe het. Waarskynlik soek die wêreld betekenis op die horisontale vlak, maar vir ons as kinders van die Here, vind ons dit in die Here. Die Heilige Gees vul die leemtes van verlies met woorde van die ewige lewe. Die Gees bring ons by Christus; Christus wat soveel verlies ervaar het, sodat ons die ewige lewe as wins kan verkry!

Ek kry so stadigaan die idee dat mens deur die effek van die globale pandemie, in jou besef van afhanklikheid groei, en dat jy die genade van die Here (jou vryheid, familie, vriende en gesondheid) nie meer as vanselfsprekend sal kan sien nie.

Laat ons in hierdie gevoel van gestropenheid, die Here altyd dank vir die genade van hierdie lewe en nie té styf vashou aan die mense of goeters van hierdie verganklike bestaan nie. Ons maak liewer die beste van ‘n slegte saak en hou ons oë op die wenpaal.

Die wenpaal …, waar Christus vir ons sal laat deel in die wins van sy ewige koninkryk: die kroon van die lewe!

Ds Maarten

As iemand wysheid kortkom…

Soms voel dit asof ‘n mens net nie genoeg wysheid het om te weet wat reg is of nie. Daar is so baie mense wat worstel met “waar om die lyn te trek” as dit kom by verskillende uitdagings in die lewe.

Baie mense vra die vraag: Waar moet ons die lyn trek as dit kom by burgerlike gehoorsaamheid? Waar moet ons die lyn trek om weg te bly van die erediens? Waar moet ons die lyn trek om jou besigheid en daarmee jou lewensonderhoud te red?

Hierdie is nie maklike vrae om te beantwoord nie… En elke persoon se gegewe omstandighede verskil… Tog is daar ‘n duidelike riglyn in die Skrif oor beginselsake. Die Bybel is nie ‘n naslaan boek moet probleemoplossings nie. Dit is nie ‘n “kitsgids” vir hoe om dinge gou gou reg te maak nie…

Die Bybel is vir ons die rigtingwyser, maar uiteindelik moet ons elkeen op ons knieë gaan en tot God bid… So skryf Jakobus (1:5ev) aan die gemeentelede wat verstrooid is: As iemand wysheid kortkom, laat hom dit van God bid… Maar dan moet jy in die geloof bid!

Dan sal jy dalk wonder: Maar wat moet ek bid? Hoe moet ek bid? Dit antwoord die Heilige Gees ons in die brief aan die Romeine hoofstuk 8: die opregtheid van hart in die hoop op Christus… En al weet ons nie reg wat ons moet bid nie, kom die Gees ons swakhede te hulp en tree vir ons in met onuitspreeklike versugtinge!

Laat ons dan biddend nader tot die hemeltroon in hierdie moeilike tyd om te bid vir wysheid en genade, met ‘n dankbare hart. Want God wat die harte deursoek weet wat die bedoeling is, Hy ken ons harte. Hy sal aan ons vrede en berusting gee, dat Hy ook hierdie omstandighede vir ons tot goede sal laat meewerk…

Lourens (vdm)

God bepaal hoe ons lewenspad loop

In Oktober 2019 het ons al hierdie jaar se gemeentebedrywighede beplan. Ons het beplan, ons het gebid, ons het God se wil gesoek. Ons het die jaar vol verwagting begin met ’n nuwe predikant en ’n jaar van besig wees in die Koninkryk van God. Ons het die geluide gehoor van ’n virus in Wuhan. Dit was ver van ons af. Ons het nie gedink dat dit ons gaan beïnvloed nie.

Baie min het gerealiseer van die gemeentebeplanning, van die kalender. Feitlik geen gemeentelike aksies, bedrywighede, kon voortgaan nie. Seker die belangrikste het egter gebly en dit is die Lof wat ons aan God bring, die verkondiging van die Woord en ’n omgee vir mekaar, deur die elektroniese media. Oordenkings en preke en ouderlinge wat bel en seker maak dat almal versorg is. Die dissipelskap-aksie wat kos en die Woord bly uitdra het. Susters wat bly werk. Diakens wat omgee en versorg.

Nou het die gevolge van die virus in intensiteit toegeneem. Wat moet ons nou doen? Hoe moet ons dit verstaan?

Niemand weet hoekom God hierdie pandemie toegelaat het nie. Niemand weet wat God se doel hiermee is om dit toe te laat nie. Wat ons wel weet is dat God getrou is en ons nooit alleen sal laat nie. God sal sy kinders behoed en bewaar, nie soos ons wil nie, maar soos Hy wil. Niemand sal siek word, doodgaan, swaarkry, as God dit nie toegelaat het nie.

Daarom moet ons altyd Spreuke 16:9 onthou: “’n Mens beplan sy pad, maar die Here bepaal hoe hy loop.” (’83 NAV)

Die hart van die mens dink sy weg uit, maar die HERE rig sy voetstappe.” (‘53 Afr vertaling)

Ons wik en God beskik. Ons maak biddend planne, maar God sal laat gebeur soos wat Hy wil of dit toelaat. Daarom moet ons juis in hierdie tyd nie moedeloos word nie. Ons moet nie dink God het ons vergeet nie. Ons moet nie dink dood as gevolg van Covid-19 is toevallig nie. Ons behoort aan God in lewe en in sterwe. My geboortedag en sterfdag is bepaal of ek sterf aan ’n hartaanval, weens ouderdom of ‘n motorongeluk of die gevolg van Covid-19.

Kom ons buig nederig in afhanklikheid voor God.

Kom ons pleit vir sy genade en krag en troos in hierdie tyd.

MAAR kom ons bly God loof en prys en aanbid, want ons is altyd veilig in sy Hand.

Ds. Gerrit

Die Nuwe Normaal – Eintlik Abnormaal

Ek maak verskoning. Diep. Nederige verskoning. Ek het vanmiddag tussen die inkopierakke byna vir Gert verbygeloop. Daar was trane in sy oë agter die blou masker. Ek het jou regtig nie herken nie, my liewe broer. Nogmaals vra ek om verskoning.

In Venesië kan jy maskers koop. Regte, volgesigsmaskers wat jou voorkoms soos die van ‘n nar laat lyk. Maskers wat die vulgariteite van die eiland van romanse verdoesel. Maskers wat die sonde moet wegsteek. Maskers wat lag oor die pret van die banale. Dan skielik storm dit in jou op, die weerstand, die afsku, die weersin teen die wêreld waar jy gewoon net nie inpas nie. Die wêreld is ons woning nie! Ook selfs nie Venesië waarvan almal droom nie.

Almal dra maskers. Die maskers van pretensie. Niemand moet sien nie. Niemand moet inkyk nie. Niemand moet weet nie. By niemand is ek veilig nie. Voorgee is selfverdediging teen die liefdeloosheid van die ander. Soms net vermoedelike liefdeloosheid omdat ekself net so is. My masker die skild voor my eie narsisme. My eie-ek. Ekself.

Selfs op die eiland van die liefde met sy gondeliers en straatmusikante, kry ek myself nie verlos nie. Agter die vyeblaarmaskers van die massas en die vreemde wêreld kry ek my selfsug nie verberg nie.

Maskers op!

Dis die normaal. Maskerlose maskers.

En toe kom Gert – met sy regte Covid-masker in Checkers – en stuit my in my spore. Sou hy dink: selfs die dominee wil my nie ken nie?

Steeds staan ek botstil. Sien ek ‘n traan in die moment van weerontmoeting? Iets onsigbaars gebeur… ons harte ontmoet … agter die maskers van materiaal.

ABNORMAAL!

‘n Oomblik sien ek ‘n stukkie van sy siel. Hy myne. Verbode, ons mag mekaar nie aanraak nie, dit kan die dood bring! Tog, ons wil. Ons mag nie. Maskers regeer!

ABNORMAAL!

Agter Gert en my maskers kom iets na vore: pyn, alleenheid, kommer, stukke vrees – in ‘n erge graad.

Ons ken mekaar. As geloofsgenote wetend: almal is sondaars. Ek die grootste sondaar, soos Paulus. So ontvang en gebore. En tog broers, verloste sondaars! Niks om weg te steek nie.

En nou die nuwe Abnormaal: regte maskers teen die dood. Teen die vrees vir die dood. Die vyand.

‘n Stil begeerte groei, skree dit uit: Alle maskers moet af! Ook die maskers van skyn, pretensie en voorgee.

Is so iets op aarde tog moontlik! Ja, in beginsel wel: slegs in ware gemeenskap (lees: koinonia) van die heiliges, by ware broer-en susterskap, by ware omgee, liefde, vergifnis, barmhartigheid (lees: warmhartigheid).

Ons hoop die tyd kom (mag die Here ons bewaar en genadig wees en dit bespoedig) dat ons die fisiese Corona-maskers sal kan afhaal, sonder verwyt. Weer normaal aangaan.

Dis die vraag!

Normaal was ons nog nooit. Net Adam en sy vrou was aanvanklik normaal…

Die nuwe normaal, honderd persent sonder enige soort masker, pretensieloos en volkome vry…? Eers in die Nuwe Jerusalem!

Gert, my broer, ons sal mekaar daar weer sien. Dan sal ek jou nie weer verbyloop nie! Ek belowe!

Groete. Jou broer in Christus.

Maarten (vdm)

Geduldig en Dankbaar

Die meeste van ons se geduldmeters het reeds uitgebrand. Dit is so moeilik om geduldig te wees, veral as jy nie tyd het om te kan wag nie. In baie opsigte is dit wat nou gebeur… Ons wil so graag hê dat ons lewens net weer moet koers kry en terugkeer na normaal, en ons kan nie meer wag nie. Ons kan nie meer wag om terug te gaan werk toe nie, om weer ou vriende en familie te sien, om kerk toe te gaan, om op vakansie te gaan.

Dit is snaaks hoe ‘n mens se geduld teenoor sekere dinge net heeltemal onmoontlik voel. Asof ‘n rooi lig nooit vinnig genoeg kan omslaan nie. Of die laaste periode van skool voor die vakansie aanbreek net nie wil verbykom nie.

My vrou lag altyd in haar mou as my geduldmeter moet ingaan vir herstelwerk, want sy reken dat ek gebid het vir geduld, en nou stel die Here my op die proef om my geduld te leer.

Dit voel vir die meeste van ons of die opheffing van die regulasies nie vinnig genoeg kan kom nie. Maar dan moet ons tog weer vir ‘n oomblik terugdink aan die gejaag van ons lewens wat soms nie tyd het vir stilword nie. Dalk is dit juis dat ons nou moet leer wat dit beteken om balans te hê in die lewe. Nie te veel gejaag en nie te min stiltetyd nie…

In ‘n oogwink gaan dinge verander, en ons gaan terugdink aan die tyd toe ons geduldig moes wag op die Here vir uitkoms… Dan besef ons hoeveel dinge daar is waarvoor ons kan dankbaar wees. Laat ons dan geduldig wees, en uit dankbaarheid die Here loof!

Mag ons elke dag so verlang na die wederkoms…

Lourens (vdm)