Versorg in die woestyn (Psalm 23:1-6)

Toe Dawid, die digter, hierdie woorde gesing en neergeskryf het, was hy die skaapwagter in die Judawoestyn. Ons moet hierdie Psalm dus lees soos ‘n woestyn-psalm. Die groen weivelde waarvan Dawid sing is dus nie die groen grasvelde of lusernlande van Suid Afrika nie.

Jou gedagtes word teruggeroep na die dorre landskap van die woestyne van Israel. Meestal is dit klipagtige en bergagtige woestyne. ‘n Harde wêreld. Hier kom niks vanself nie. Hier kan ‘n skaap nie eintlik oorleef nie. Hier vergaan jy maklik van die honger en van die dors.

En dit is presies die bedoeling van die lied: Alleen kan ek en jy nie. Ons is soos die skaap wat sonder ‘n herder in die woestyn sal verdwaal en in die hitte en onherbergsaamheid sal omkom. Die wêreld waarin ons woon het geen rus en geen vrede nie. Die wêreld is hard en ongenaakbaar, en dit nog des te meer teenoor die kinders van God, omdat ons anders is, vreemdelinge in die wêreld. Die lewe van God se kinders is ‘n moeilike en moeisame pad waar veiligheid ontbreek en vrees ons metgesel geword het.

Alleen en op jou eie gaan jy dit nie maak nie!

Nou kom Dawid en troos ons met die stok en staf (vs 4 OAV) van die Herder, die waarheid van die Woord van God: Jy kan nie alleen nie, maar jy hoef ook nie alleen nie. Die Here is jou herder. Hy ken die pad waarop ons moet gaan. Hy sal ter wille van Christus, wat aan die kruis deur God verlaat is, ons nooit alleen laat nie. Hy sal ons lei op die regte spore, en Hy sal vir ons rus gee by die waters van die lewe. Selfs in die donkerskadu’s van die lewe sal ons sy teenwoordigheid as Herder beleef. Sal ons Jesus Christus ervaar as ons goeie Herder (Joh 10).

Omdat Hy vir ons sorg sal ek en jy niks ontbreek of kortkom nie.

Ds. Maarten van Helden

Pinkstersondag

Vandag vier die Christelike Kerk regoor die wêreld Pinkstersondag. Dit is vyftig dae na die opstanding van Jesus Christus, en tien dae na sy hemelvaart.

Op hierdie dag dink ons na oor die sin, inhoud en betekenis van die Pinkstergebeure. Daar is by sommige gelowiges ‘n oortuiging dat die Pinkstergebeure weer en weer sal en moet plaasvind. So asof die Heilige Gees weer en weer uitgestort moet en kan word. Hulle glo dat elkeen sy eie Pinkster, dws sy eie uitstorting van die Heilige Gees, kan en moet beleef.

Dan is daar natuurlik die ongelowige mense wat meen dat die uitstorting van die Heilige Gees, Jesus se geboorte uit die maagd Maria, Jesus se kruisiging, sy opstanding en hemelvaart sommer net ‘n mite, ‘n storie is wat onwaar en onmoontlik is.

Ons leer egter uit die Woord van die Here dat hierdie gebeure ‘n vervulling was van God se beloftes wat al in die Ou Testament en deur Jesus Christus in die Nuwe Testament self belowe was.

In Handelinge 1:18 het Jesus Christus gesê dat die dissipels krag sal ontvang wanneer die Heilige Gees oor hulle kom. Verder word in Johannes aangedui dat Jesus self gesê het dat Hy weggaan, maar dat Hy hulle nie alleen sal laat nie. Hy het belowe dat Hy die Vader sal vra, en dat die Vader vir hulle die Voorspraak, die Gees van die waarheid sal stuur om altyd by hulle te wees.

Wat dus op Pinksterdag gebeur het, is God se belofte aan die dissipels en al die gelowiges oor die eeue heen. Die Heilige Gees het op ‘n sigbare wyse in gelowiges se lewens ingegryp om hulle te verseker dat God self altyd in hulle lewens ‘n werklikheid sal wees. Verder herinner die Pinkstergebeure ons daaraan dat die Heilige Gees in die gelowiges se lewens groot verandering, sekerheid en troos sal bring.

Van die Pinkstergebeure af, staan daar in Handelinge dat die gelowiges op die ware leer in Christus gefokus het, dat hulle die Woord van die Here verkondig het, dat hulle eensgesind was, dat hulle in gebede, in mededeelsaamheid, in liefde vir mekaar en in ondersteuning aan mekaar volhard het.

Die Woord van die Here dui verder ook aan dat niemand kan sê Jesus die Here is nie, behalwe deur die werk van die Heilige Gees. Galasiërs 5:25 sê verder: “Ons lewe deur die Gees, laat die Gees dan nou ook ons gedrag bepaal”. Kom laat ons dan, deur die werking van die Heilige Gees, lewe soos mense wat die Heilige Gees in hulle lewe ken en gehoorsaam. Die Heilige Gees stel ons immers in staat om die vrug van die Gees in ons lewens sigbaar te maak. Dit is byvoorbeeld die vrug van sagmoedigheid, liefde, geloof, vriendelikheid, vrede, geduld, getrouheid en selfbeheersing.

Mag jy wat glo dat die Heilige Gees op Pinkster uitgestort is, met oorgawe aanvaar en uitleef dat die Heilige Gees in ons lewens ‘n werklikheid is.

Ds Paul

God se Almag geopenbaar in sy Name!

Elke mens het ‘n naam. Ons weet gewoonlik nie wat ons name beteken nie tensy ons gaan navorsing doen daaroor. Sommige mense gee net mooi name aan kinders, ander familiename maar min mense gee name wat werklik die karakter van iemand beskryf.

God is so groot en Almagtig dat daar verskeie name is hoe God Homself aan ons openbaar. Ons kan nie praat van God se karakter nie, want God is volmaak en nie saamgestel uit kenmerke nie. Elke kenmerk van God is volledig Hy. ‘n Mens moet ook nie sy (Hebreeuse name) gebruik om daardeur “geleerd of gelowig” te wil klink nie. Gebruik God se name soos wat dit in jou taal vertaal is. Daar is nog baie ander name in Hebreeus en Grieks wat vir God, Vader Seun en Heilige Gees gebruik word.

Hier volg net ‘n paar Hebreeuse name:

EL, ELOAH: God “almagtig, sterk, allerhoogste” (Gen 7:1; Jes 9:6) ELOHIM: God “Skepper, almagtig en sterk” (Gen 17:7; Jer 31:33)

EL SHADDAI: “God Almagtig,” “magtige God van Jakob” (Gen 49:24; Ps 132:2,5) ADONAI: “Here” (Gen 15:2; Rigters 6:15) JHWH/JAHWEH/JEHOWA: “HERE” (Deut 6:4; Dan 9:14) – “Ek is wat Ek is” (Eks 3:14).

JAHWEH-JIREH: “Die Here voorsien” (Gen 22:14)

JAHWEH-RAPHA: “Ek, die Here wat julle gesond hou” (Eks 15:26) JAHWEH-NISSI: “Die Here gee my die oorwinning” (Eks 17:15),

JAHWEH-M’KADDESH: “Ek is die Here, Ek heilig julle aan My” (Lev 20:8; Eseg 37:28) JAWEH-SHALOM: “Die Here gee rus” (Rigters 6:24)

JAHWEH-ELOHIM: “Here God” (Gen 2:4; Ps 59:5)

JAHWEH-TSIDKENU: “Die Here verskaf reg aan ons” (Jer 33:16) JAHWEH-ROHI: “Die Here is my Herder” (Ps 23:1)

JAHWEH-SHAMMAH: “Die Here is daar” (Eseg 48:35) JAHWEH-SABAOTH: “Die Here vd leërskare” (Jes 1:24; Ps 46:7)

EL ELYON: “Allerhoogste” (Deut 26:19)

EL ROI: “U is ‘n God wat my sien” (Gen 16:13)

EL-OLAM: “Ewige God” (Ps 90:1-3) – God se natuur is sonder begin of einde, vry van alle tydsbeperkinge en Hy bevat in Homself die ware oorsaak van tyd. “Van ewigheid tot ewigheid is U God.” EL-GIBHOR: “Almagtige God” (Jes 9:6)

Bron: https://www.gotquestions.org/Afrikaans/God-name-van.html

VADER

(Aramees: ABBA Grieks: Patēr)

’n Mens loop dikwels die uitdrukking “abba” raak in meer populêre geestelike geskrifte. Daarom is dit goed dat ons ’n slag dieper daarna kyk. Abba is die Aramese vorm van die Hebreeuse ‘ab’ en kom voor in die uitdrukkings ‘abi’ (“my vader”) en abba (“ons vader”). Ons vind dit ook in ’n titel, soos byvoorbeeld by rabbi’s, soos abba Gamaliël.

Volgens die woord abba se gebruiksgeskiedenis was dit oorspronklik net deel van ’n kindergebed. Die pa van die gesin sou dan aan sy kinders sê: Julle kan die aanspreekvorm Abba vir God gebruik solank julle nog kinders is, maar nie langer as julle volwassenes is nie, en dan feitlik uitsluitlik in kultiese en liturgiese verband van eredienste.

Volgens die Ou Testament kom abba baie min voor en is dit dan te verstane in die sin van die Hebreeuse ‘ab’ (vader). Dit is die vaderfiguur wat die familie konstitueer, die orde in die familie handhaaf, familielede beskerm en die taak het om hulle op te voed. Hy moet ook toesien dat die verbondsbepalinge nagekom word. Vir koning Dawid is God ’n Vader volgens 2 Sam 7:14: “Ek sal vir hom ’n Vader wees en hy sal vir My ’n seun wees.” God se Vaderskap van die skepping loop soos ’n goue draad deur die hele Ou Testament.

Die Nuwe Testament gebruik abba slegs drie keer, telkens in ’n noemenswaardige verband: een keer in die Markus-Evangelie en twee keer by Paulus in die briewe aan die Romeine en Galasiërs.

Gewoonlik word die Griekse woord vir Vader, patēr, gebruik, en nie Abba nie, maar in die beslissende en intense momente kry ons abba. Ons kan dus tot die gevolgtrekking kom dat Abba as aanspreekvorm vir God “gereserveer” is vir die besondere momente. Selfs wanneer Jesus aan sy dissipels se versoek voldoen om ’n eie gebed te hê, net soos die ander rabbi’s en hulle skole, gebruik Matt 6:9-13 en Luk 11:2-4 nie Abba nie, maar die gewone Patēr.

’n Mens sou dink dat Jesus aan sy groep dissipels die besondere toestemming sou gegee het en hulle selfs sou aanmoedig om Abba te gebruik. Trouens, Jesus sou later van laster beskuldig word omdat Hy God sy Vader noem. Dit bevestig net weer die vasgestelde gebruik dat die Jode uit respek vir God Abba vermy het. Wat wel uitstaan, is dat daar tussen Jesus wat Abba in sy lydensgebed gebruik en sy hemelse Vader ’n unieke verbintenis was. Dit herinner ons nogal aan die Griekse patria potestas wat die mag van ’n vader beklemtoon het in die tipiese Griekse familie.

In die Nuwe Testament kom die term vader (patēr) in ʼn godsdienstige sin 245 keer voor. God is die goeie Vader (Matt. 7:9-13) wat verstaanbaar net soos aardse vaders versorgend en beskermend optree. Hy is ook geestelike Vader (1 Kor. 4:14). Abba verskil wel deeglik van Patēr wat algemeen gebruik is. Die Evangelies (vgl. Markus) plaas Abba slegs in Jesus se intense oomblikke van lyding (vgl. Mark. 14:30) en die bedoeling is dat ons as Christene dit moet respekteer. God se vaderskap word wel in biologiese sin in die Ou Testament in Genesis 1:28 vermeld. Psalm 103:13 verklaar die volgende oor God se geestelike vaderskap: “Soos ’n vader hom ontferm oor kinders, ontferm die Here Hom oor die wat vir Hom ontsag het.”

’n Belangrike aspek van God se Vaderskap is die eskatologiese betekenis daarvan. Die Gees as eindtydse gawe van die Vader begelei gelowiges om deel te wees van die eindgebeure en God daarom met die grootste respek Abba te noem.

God is die Vader van die skepping (Ef. 3:14) en ook van die verlossing, deur sy Seun se kruisdood. Die natuurlike beeld van die vader in die Joodse en Christelike huishouding kom voor, maar eintlik is sy Vaderskap die oorsprong en onderhoud van die hele skepping. Sy Vaderskap het alle verskille tussen Jode en Grieke, tussen slawe en vryes en tussen man en vrou in die eindtydse perspektief geplaas (Gal 3). Deur Jesus het die Vader ’n nuwe geslagsregister van gelowiges as familie van die Vader begin. En dié register sluit aardse en hemelse familie in. God se Vaderskap, deur die intieme Abba te gebruik, bevestig sy koningsheerskappy vir tyd en ewigheid.

Daarom buig ons eerbiedig saam met Paulus in Efesiërs 3:14 “… voor die Vader van Wie elke geslag in die hemel en op aarde sy naam ontvang”.

Verkorte uittreksel: Die Kerkblad dd Okt 2018 – Prof Jan Du Rand

God ‘n ervaarbare werklikheid in my lewe

In 2 Timoteus 3:5 word daar gepraat van die krag van godsdiens. Wat is hierdie krag van ons diens aan die Here?

Elke gelowige wat in ware geloofsgemeenskap met die Here staan, sal kan getuig hoe die krag van die Heilige Gees elke dag en elke oomblik in sy of haar lewe ‘n werklikheid is.

Vir die gelowige is dit baie belangrik om daagliks die persoonlike gemeenskap met die Here te kan beleef. Juis in die tyd van ons lewe, word dit net meer en meer ‘n behoefte om die Here as ‘n ervaarbare werklikheid te kan beleef.

As jy voel dat jou lewe vreugdeloos, sinloos, vol vrese, woede en uitdagings is, is dit nodig om te bid dat die Here deur sy Woord en Gees vir jou ʼn daaglikse ervaarbare werklikheid sal wees. Dit is dan wat die krag van God, in ons diens aan die Here, ‘n heerlike werklikheid word.

Vra jouself gerus maar af wat is die werklikheid en selfs wenslikheid van die Here in jou daaglikse lewe? Die Here wat by my huis, by die werk, by die skool en op die pad vir my ‘n werklikheid is, ‘n ervaarbare werklikheid, sal kan getuig dat sy of haar manier van dink en doen totaal anders geword het.

Om die krag van godsdiens te kan ken en te ervaar, is dit nodig dat ons die Here sal ken en vertrou soos Hy Homself in sy Woord aan ons geopenbaar het. Juis die geloof in die Here, sal soveel stukrag en moed vir jou gee in die uitdagende tye in jou lewe.

Mag jy deur die Heilige Gees gelei word om vanuit jou persoonlike verhouding met die Vader, Seun en die Heilige Gees, die strome lewende water wat uit jou binneste vloei, te ken en te kan beleef.

Ds Paul

Gees, siel en liggaam: Wat is die verskil?

Kom ons begin by wat die Bybel sê oor die skepping van die mens. Ons lees daarvan in Ge-nesis 2:7: “Die Here God het toe die mens gevorm uit die stof van die aarde en lewensasem in sy neus geblaas, sodat die mens ‘n lewende wese (letterlik: “lewende siel”) geword het”. Hieruit kan ons die volgende afleidings maak:

Die mens is ‘n eenheidswese. Toe hy/sy gemaak is, is hulle tegelykertyd liggaam en siel gemaak. Ook uit Ps.139:13 is dit duidelik dat die mens ‘n eenheidswese van konsepsie af is.

•Die Bybel maak nie ‘n skerp skeiding tussen liggaam en siel, asof liggaam en siel twee “dele” is waaruit die mens bestaan, nie. Maar bedoel telkens die mens in geheel, as lewende wese. Net so ook praat die Bybel van “siel”. Vgl. Joh.10:11: “die goeie Herder lê sy lewe (letterlik: sy siel) af vir sy skape”.

•Al hierdie Skrifgedeeltes dui bloot aan dat dit nie voldoende (en volledig) is om te sê: ‘n mens het ‘n siel; of is ‘n siel nie. Net so ook: dat ‘n mens nie ‘n liggaam het of ‘n liggaam is nie.

•Die verste wat ons behoort te gaan is om te sê die mense lewe, en die lewe van die mens is sy lewe as liggaam en siel.

•Nog ‘n onderskeiding wat die Bybel ten opsigte van die mens maak (waarna jy vra), is “gees”. “Mag God… julle volkome aan Hom toegewyd maak en julle geheel en al, na gees, siel en liggaam, so bewaar…” (1 Tes.5:23). “Gees” wys egter ook nie op ‘n derde (ge)deel(te) van die mens nie, maar gee ‘n beskrywing van die wyse waarop die mens (as liggaam en siel) bestaan. Lees 1 Kor 2:10-12

•Hierdie eenheid (van liggaam en siel) word verbreek slegs by die dood, as gevolg van die skeiding van liggaam en siel. Die siel word onmiddellik deur God geoordeel en verkeer in die “doderyk” – vir gelowiges is dit by God in die (voorlopige) hemelse saligheid (wat die “finale” bestaanswyse van die gees van die mens is (Pred.12:7). Vir die ongelowiges is dit in die (voorlopige) helse smart (Luk.16:22-23). Met Jesus se wederkoms sal al die grafte oopgaan en die liggame opstaan en weer met die siel herenig word (Fil.3:20-21; 1 Tes.4:16-17). Hoe dit presies gaan gebeur, is die Bybel nie duidelik oor nie. Dit bly ‘n goddelike misterie, wat ek met verwagting en vreugde afwag.

Ds Charl van Rooy

Bron: http://www.gkrandburg.org.za/gesprekskamer/lysvrae/579-verdudelik-asb-of-ons-uit-liggaam-siel-en-gees-bestaan